ΓΙΑΝΤΕΣ

2011-12-05T10:58:00.000-08:00

Ήταν μεσημέρι και έκλαιγε. Οι γονείς την είχαν βάλει για ύπνο μετά από έναν γερό καυγά μεταξύ τους. Η μητέρα έπλενε τα πιάτα και ο πατέρας είχε εξαφανιστεί.
Ανήμπορη να αντιδράσει στα πιάτα που έσπαγαν μπροστά στα μάτια της, κρυμμένη κάτω από το τραπέζι. Πήγε κι έκανε κρυφά εμετό. Δεν την κατάλαβαν απασχολημένοι με τον καυγά τους. Πείναγε τώρα, αλλά δεν τόλμαγε να ζητήσει άλλο φαί. Μήπως και ξεσπάσει πάνω της όλος ο θυμός που είχε μαζέψει απο τον καυγά η μητέρα.
Την άλλη μέρα πήγε σχολείο, καυγάδισε με την μισή τάξη, κατάφερε να βγει λάδι στους δασκάλους, να τιμωρηθούν τέσσερις συμμαθήτριές της και να πάρουν αδικαιολόγητη απουσία άλλοι τρεις.
Επίσης μάζεψε από τον δρόμο ένα αδέσποτο και σκυλί, το πήγε σε ένα άδειο οικόπεδο, σχετικά κοντά στο σπίτι της. Όλο το απόγευμα το πέρναγε μαζί με το σκύλο κρυφά απο τους γονείς.

Για μια στιγμή

2011-12-01T12:51:00.000-08:00

Ευφράτης.
Με κυνηγούν οι ομορφιές.
Και πέρασα να σας το πω.

μου δίνονται οι γρίφοι.
σας δίνω το θραύσμα

Πιστεύω στη λέξη
στο βλέμμα,
στον χρόνο που έχω την τύχη,
κι ευγνωμονώ τον κόσμο

οι φίλοι, τα δέντρα
των φύλων τα κέντρα

Αν έσφαλα που δίνομαι
γράφτο.

Δεν θέλω τίποτα άλλο.

Περιστρέφω τον κισσό μου απάνω σου,
"Η ηδονή απ' τα μάτια" ονειρεύτηκες.

Να το λοιπόν εκείνο που ίσως έγραφες στον ύπνο σου.

ΚΑΙΡΟΣ

2011-06-16T12:22:00.000-07:00

Ούτε ένας ούτε δύο, οι μήνες τέσσερις. Πόσα να χωρέσουν.

Ο κόσμος πια, χρόνος πια.

Τρέχουν όλα γύρω. Κυρίως ο κόσμος όμως.

Ποιος ο λόγος να μιλάμε και να γράφουμε τόσο πολύ; Αρκεί να χαμογελάσεις με νόημα στους περαστικούς και να διατρέξεις την καρδιά τους.

Το Σύνταγμα ανακινείται.

Δεν έχει νόημα η οθόνη, είναι για λίγο...τόσο λίγο.

Κι είστε τόσα ζευγάρια μάτια εκεί έξω.

Δεν είναι ο χρόνος για να νανουρίζουμε τα κινητά μας τηλέφωνα.

Είναι για να κοιμόμαστε αγκαλιά.

Δεν είναι οι οθόνες για να βαυκαλίζουμε τα παράπονα και να κεντάμε ψιλοβελονιά τα τατουάζ.

Εξω πια. ταπεινά και περήφανα.

2011-02-08T23:40:00.000-08:00

Ο καφές σε απόσταση επτάμιση εκατοστών από τα πλήκτρα, το κύμα και τα αμάξια, πέρα η Τουρκία, η φωτογραφία από Μαστιχάρι, η αναχώρηση βέβαιη.

Η Σμυρνη πέρασε, η άνοιξη του Φεβρουαρίου στα νησιά. Κλαδί αμυγδαλιάς ήδη στο ποτήρι του κομοδίνου.

Α, ποιος νοιάζεται για το γράψιμο; λέω να κολυμπήσω...

Ορυκτό του κόσμου - εν Σμύρνη.

2011-02-08T23:29:00.000-08:00

Άραχθος ρημάζει – Ρωγμές του ορυκτού.

Ράθυμοι αριθμοί των ερωμένων

Άρια της Μαρίας στο όριο του Ηρακλείου

Ρυθμοί του ρεύματος θαλασσίων υμένων

Αγροί ραδικόφυτοι στων ρακένδυτων το αβαείο

Τέρας επιτηρόν τον τρόμο σου

Ρήτορες μισθοφόροι στο παρόν σου

Εντός σου όρνια μαραίνονται

για να αρδευτεί το αρισμαρί του κόσμου

Μυρωδιές του αρρήτου σε ραγίζουν

Το ρίγος της ρίγανης, γαριάζει στην καρδιά σου

Φρύδια ολοφυρόμενα σε κάθε οργασμό

Δεν γυρνάς ολόγυρα, δεν γυρνώ στο πίσω.

Τα σκυλάδικα.

2011-01-23T15:11:00.000-08:00

Κι ένα βράδυ αλύχτισαν τα ήμερα.

Τα σκυλάδικα φύλακες πιστοί της νύχτας.

Περασε ο ήλιος

η γούνα μου κρυώνει στον ίσκιο.

Όλες οι αφορμές όλες με γυροφέρνουν.

Πτήση σε λίγες ώρες πάλι.

Αλλού με το στυλό αλλού με τα ακροδάχτυλα.

Κι ήταν ένα όμορφο πρωινό με ποδήλατα όταν είδα την γάτα με το σκύλο. Ήμουν ένα γελαστό ξανθό πέρασμα.

Μακριά πολύ μακριά από τις αποψινές βαλίτσες.

Όπου ακούω σκυλάδικα κι ευφραίνομαι στην στοιχειωμένη κουζίνα.

Στο χαρτί είναι τα απόκρυφα, στα πλήκτρα οι κώδικες. Κοίτα τα μάτια μου μια στιγμή μόνο.

Άγκυρα αρόδο.

2011-01-13T12:45:00.000-08:00

Το παρόν έπιασε λιμάνι απόψε. Τον κάβο άρπαξε το τσιγάρο στην Λάμπη, πίσω από θολά αρμυρίκια, μεγενθυμενα μπονζάι, στην ομίχλη της ολοήμερης βροχής και στην κοσμοχαλασιά που σε έφερε δίπλα μου να ευγνωμονώ το βλέμμα σου όταν φτάνει στην άκρη του ματιού και μυστηριωδώς με εισάγει στην συνενοχή του σκοτεινού σου γέλιου. Κι είναι το σκοτάδι αυτό αθώο σαν της μήτρας.

Άλλη μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ότι ήρθες και περάσαμε μαζί την βροχή, τριγυρνώντας γύρω της όπως τα παιδιά παίζουν στα κύματα. Η αγαπημένη σου θλίψη έχει μάθει να σε στηρίζει όταν πρέπει. Παίρνω μαθήματα απ΄την καλή κι απ' την ανάποδη. Την μέρα που οι προσευχές με εγκατέλειψαν και έμειναν μόνο οι ευχές αγαπημένων.

Αύριο αύριο ....ταξιδεύω πάλι και να σαι καλά που φύλαξες το σκαρί μου σε αυτήν την βροχή να μην μπατάρει.

Το τσιγάρο σου, το δέντρο που αρνιότανε να σου χαρίσει την εικόνα του, οι σιωπές σου. Το μισοτραγούδημα. Σε ευχαριστώ φίλε.

2011-01-10T00:11:00.000-08:00

Βόλτα στην ακτή. Το πρώτο βήμα. Η θάλασσα. Σπασμοί ομορφιάς.
Η χρονιά που λύγισα τον βλεμμα του τίγρη και τον κοίμησα στο κρεβάτι μου.

Έρχονται τα άλογα τώρα. Θα τρέξουμε όλοι. Κι όσοι αγάπησα χτίζουν την καρδιά τους και κουβαλάω την λάσπη από το κορμί στο γιαπί.

Σε ποιον να πω αλήθεια και σε ποιον ψέματα. Τα καμπανάκια στο καπέλο μου τα λένε όλα. Ο γελωτοποιός του βασιλιά της σκόνης. Όταν βγάζει το καπέλο βάζει τα ρούχα της νένας της Αρετούσας. Και παίρνει αγκαλιά την μικρή ερωτευμένη. Και στέλνει ραβασάκι στον καλό της (αυτόν τον αγαπητικό της νενας θέλω να γνωρίσω) πως απόψε δεν θα πάει να τον βρει για να παρηγορήσει την μικρή.

Αρκεί να μην το χάσω. Αυτό το κορίτσι που κοιτάω στον καθρέφτη γελαστό και αναρωτιέμαι ποιο είναι.

τα ονειρα με κερδισαν

2010-12-31T13:34:00.000-08:00

Να με βρει ο χρονος να γραφω, νέος ή παλιός.

Κι είναι αυτό το όλα η τίποτα ένα κλαδάκι να πιαστώ για να σου πω ότι ανάμεσα είναι τα πιο δύσκολα χάδια. Ότι ανάμεσα από αυτό το άτεγκτο δίλημμα, είναι η γλύκα και η υποχωρηση της αγκαλιάς. Πως εγώ εκεί βρίσκομαι να παραπαίω για να φιλήσω το όλα και να μην αρνηθώ το τίποτα. Δεν είμαι καν το άλλο άκρο σου. Δεν είμαι άκρο, είμαι κέντρο.

Σαν μεθυσμένη απόψε, σαν
κουρασμένη να τα βάζω όλη μέρα σε μια σιωπή που μαστίζει το σπίτι μου από τότε που γεννήθηκα.

Στέκομαι ξυλάρμενη. Δεν με πειράζει που φυσάει γύρω μου, ούτε που 'μαι μόνη. Ελεύθερη συμβάσεων κι έτοιμη να σε συναντήσω. Η μελαγχολία σε βλέπει και φοβάται.

Θα πέσω να κοιμηθώ χωρίς παράπονα. Με το μυστικό χαμόγελο ενός ονείρου, δικο μου καταδικο μας. Τα ονειρα είναι αμετανόητα.

Χριστουγεννα όπου μύρισε καρδιά μου αμπαρόριζα

2010-12-26T07:23:00.000-08:00

Ένα αμάξι πηγαίνει ανάποδα στο χρόνο.
Ήρθε ο παιδικός μου ήλιος και με ραντίζει αγιασμούς.

Ήρθα να βρω από ποια οπτική γωνία βλέπουν τα μάτια σου την θάλασσα.

κάτω από τα ρούχα φιλιά της Αθήνας κομμένα στη μέση. Τα κρατάω ζωντανά και δεν μιλάω σε κανέναν. Τα τραγουδαω, τα βγάζω βόλτα στο βουνό, και προσέχω να είμαι με ανθρώπους που δεν θα τα πειράξουν.

Βράδιασε. Εσύ σε λίγο θα ταξιδεψεις.

Εγώ θα χαζεύω την θάλασσα από την μπαλκονόπορτα.

Λερος - Ροδος.

2010-12-08T07:35:00.000-08:00

Τα χτεσινά χείλη τα καίει πορτοκάλι μεγαλωμένο στη θάλασσα.
Ανηφοριές της όσφρησης καθώς στα σκεπάσματα ψάχνουμε ξένους και το σκυλί γαυγίζει.

Δεν στράγγιξα τις στάμνες απ' τον κήπο μου
νά 'χω να σε ποτίζω κι αύριο.

Κι έπειτα ο χρόνος πάει πίσω. Το γήρας πηγαινοέρχεται μεταξύ των ματιών και του φευγαλέου αγγίγματος. Του πειναλέου αγγίγματος πάνω στο χορό. Με πόνους και νύχια βαμμένα. Συντρέχεις τους Δον Κιχώτες στο τελευταίο τανγκό. Κι αυτόν τον άγιο τον Σάντσο Πάντσο.

Ρίγη από φρεσκοπλασμένο αέρα με τα χέρια. Σκοτεινιά και αναμπουμπουλα. Σώψυχα.

Μας πήρανε τα σώψυχα.

Φτηνοί λογαριασμοί για δέντρα που γέρνουν στο βλέμμα και σου μιλάνε.

Το πορτοκάλι της Λέρου: πάνω στο σώμα της γιαγιάς μου οι ρίζες του.

_____________ . ____________

Σε πειρασμούς ανενδοίαστους γυρεύω δανεικές διεκδικήσεις σε αεροδρόμια και έχω μουσική στο κινητό.

Άλλες φορες ο κεραυνός χτυπάει τα χείλη, άλλες την καρδιά, άλλες το μουνί, άλλες τα χέρια, άλλες τα μάτια. Μερικές φορές όλα μαζί. Και μερικές φορές την συνείδηση.

Μερικές φορές θες να σαι συνέχεια με κάποιον, άλλες φορές να τον σκεφτεσαι συχνά και να τον βλέπεις λίγο, και άλλες πάλι για μια στιγμή γνωριμίας ξέρεις ότι γέμισες για χρόνια κι ας μην ξανασυναντηθείς.

Αναχωρώ πάλι. Θα γυρισω.

XVRIS ΕΛΕΓΧΟ

2010-11-18T13:18:00.000-08:00

Μέσα σε τοσο αιμα το γκρι φανηκε σχεδον γαλαζιο του ουρανου.
Όλες οι μαγισσες στο μετρό με καροτσακια λαικης και την σεξουαλικοτητα στο μουστακι.
Αρθρωνοντας με σφιγμενα δοντια τις εικονες - αινίγματα γυρω απο το σωμα μου.
Και τις παλιες κυριες των τιμων με τα κουρελακια τους χαρωπα να περιμενουν το συσσιτιο.

Δεν εχω ελπιζα, πηζω, αντιπηχτικα, αντι κατηχητικα
στις αντιρρησεις του συμπαντος και στα ριγη της πλατης.

Ελεησόν με ο Ρευστός ο του άβατου μύστης
Αγκάλιασέ με ο αλαργινός ο του λήθαργου χτίστης.
Απείλησέ με ο κυανός της του ερέβους πίστης.

Με φίλησαν οι φίλοι μου.
Το πενθος ελκει πενθος.
Το κλαμα ειναι νερο.

2010-10-22T13:25:00.000-07:00

Το κοινό μέλλον ανήκει στους μελλοθάνατους

Εμείς οι ακρίτες του παρόντος

Με την αμμο στα μαρμαρενια δαχτυλα

Δεν έχουμε ανάγκη ούτε ένα βότσαλο καλής τύχης.

«Όσο πιο επιφανειακή η επιφάνεια

Τόσο πιο ακράδαντα τα βάθη» νόμιζα.

Αλλά ποια ακράδαντα της Αρκαδίας, δόντια λύκου

Δεν φοβάμαι το κοινό μέλλον, ούτε το χώρια.

Η επιθυμία στις άκρες του δώρου μας.

Ακροδάχτυλων δίχτυ ραδιουργεί επί υδατογραφιών των φλεβών στο δέρμα σου.

Και εδρεύει το αδήριτό μου στον αδρύ σου αγκώνα

τα βράδια που ροδίζουν τα χείλη μου.

Κραδαίνοντας σαν ιερέας τον μαραμένο βασιλικό στο χέρι μου

Με όλη την σεξουαλικότητα να βγαίνει από τα φαρδιά μανίκια.

Θρεμμένη από απαγορεύσεις και δεισιδαιμονίες σκοτεινών αυλών και σκαλοπατιών στρωμένων με βότσαλο.

Υλική μου μεταφορά τοπίου. Θά ‘χει πολλά πήγαινέλα.

2010-10-14T07:25:00.000-07:00

Φύσα αγάπη μου,
Φύσα και πέρασε η βροχή και η μαυρίλα
και το χαλάζι ανάστροφο πετιέται από το σώμα.

Φύσα μέσα στην κοιλιά τα κύματα των ποταμών
Παράλια ερειπίων που χτιζονται ξανά με πέτρες τους εργάτες.

Κρέμομαι σε ένα κατάρτι και σε περιμένω, εδώ στο νησί των αμέριμνων δολοφόνων.

Η φωνή χτίζει τον πόθο πάνω στο δέρμα.

Εγκαταλείποντας τις γαμιόλες ελπίδες παραδίνομαι στον φόβο.
Και το σφαγιο αγιάζει, κι οι κρίνοι της ηδονής δανείζονται στους γείτονες, και το χαμόγελο που εριξες στο νερο χανεται και η μεση μου κρυωνει εξω απ' το παντελονι και το χερι σου δεν ειναι εκει, και ο καφες ειναι μονος του και κλαιει, και το νερο στο μπουκαλι τελειωνει και ο γραμμες με τους ιπποκαμπους στην κοιλια μου σφαδαζουν μακρια απο τους αστεριες σου.

Και πλησιαζω κοντα εκει που η ζωη χαραζεται παλι, και θεε μου οχι παλι στο δερμα μου, ομως ειναι εκει, το βλεμμα σου με τις κορες των ματιων σταθερα καρφωμενες πανω μου χωρις κανενα τρεμουλιασμα, θαλασσα λαδι, σκοτεινη θαλπωρη, λιμνες του βερολινου.

Και τωρα αδελφε μου σε νιωθω με τις παραταξεις του στρατου μας παντα μαχομαστε, ειδα τους στρατιωτες σου να ρχονται για βοηθεια στις ωρες που η ελλειψη με γδερνει κι ορεγεται την γουνα μου. Με λεξεις που εκπυρκροσοτουν και λιωνουν το σκληρο χαλαζι.

Ελεος δεν υπαρχει. Αν εχεις μαθει ετσι. Κι η αγαπη θα σε χαραζει σαν μοναξια.

Όνειρο.

2010-09-30T09:19:00.000-07:00

Έμενα σε ένα φίλο μου στο Βερολίνο, στον σταθμό που ονομαζόταν "Γιάνκο Ιμπράμοβιτς".
Αυτό το όνομα ξανά και ξανά. Δεν μπορούσα να βρω τον δρόμο για τον σταθμό Β-requel όπου με περίμενε η Άντα. Την έπαιρνα τηλέφωνο να της πω ότι δεν μπορώ να έρθω και αν μπορεί να έρθει εκείνη στον σταθμό τον δικό μου, στην περιοχή "Γιάνκο Ιμπράμοβιτς".
Και τότε έχασα κι εγώ το σπίτι. Θυμάμαι άγγιζα το σιδερένιο ανάγλυφο των γραμμάτων στα κάγκελα της εισόδου του σταθμού "Γιάνκο Ιμπράμοβιτς". Κι έπειτα έψαχνα το σπίτι του φίλου μου στο Βερολίνο και δεν το έβρισκα.
Γιατί είμασταν όλοι μετά από ένα πάρτυ στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου που είχε μια κρεπερί. Μαλακός τάπητας από μαύρη άσφαλτο όπου βούλιαζαν τα πέλματά μας καθώς αγναντεύαμε από την ψηλή ταράτσα όλο το Βερολίνο και διαδηλώναμε για την ελεύθερη κίνηση των μονοθέσιων και διθέσιων υποβρυχίων στον ποταμό Spree.

Έπειτα είδα την γιαγιά που έχει φύγει ενάμιση χρόνο τώρα. Και το προικιό της μάνας μου που το πούλησε. Η γιαγιά ήθελε να πάρουμε πίσω το σπίτι.

Κι όταν ξύπνησα, η πρώτη μου αγάπη μου φάνηκε ξαφνικά ίδια η Sheetal, κι ήταν ήδη δικιά σου.

Νομίζω πως ο Πάβιτς μου παίζει περίεργα παιχνίδια και τον ευγνωμονώ.

Πύργος απο τραπουλόχαρτα. Κόψε. Μοιράζω. Φουλ της ντάμας. Γιάντες στην καρδιά. Πιάστηκα.

2010-09-29T06:41:00.000-07:00

Άρχισα να ζω μέσα στο αλεξανδρινό κουαρτέτο. Μόνο που νιώθω να διαβάζω ταυτόχρονα τον πρώτο και τον τρίτο τόμο. Και πέφτουν.

H μια πραγματικότητα πάνω στην άλλη

Τα συναισθήματα χτίζουν εκδοχές της αλήθειας: της α-ληθης. Αλήθεια είναι μόνο το αλησμόνητο. Κι έτσι οι πραγματικότητες καταρρέουν η μια μετά την άλλη στην λήθη.
Στην καρδιά που έσκαβες έπεσε άλλος σπόρος. Φύτρωσε και με τυλίγει, κι αγκαλιά με νανουρίζει.

Η αχιβάδα θα μείνει εδω.

Εξηγήσεις επί εξηγήσεων. Παρεξηγήσεις επί παρεξηγήσεων. Εκδοχές της πραγματικότητας, εκδορές της μυστικότητας. Μια υπόσχεση της άνοιξης εκπληρώθηκε φθινόπωρο. Κι αμέσως μετά, λές και είχε γίνει θυσία, ήρθε η αγκαλιά που με κρατησε όλο το βράδυ. Όλο ως τα χαραματα. Και με διάβρωσε σαν μουσική. (κλεμμένο, ω ναι κλεμμένο).

Επιστροφή

2010-09-27T10:12:00.001-07:00

Πίνω νερό να ξεπλυθώ.
Με έβγαλα σε προσφορά αφού ακριβή δεν με έπαιρνε κανείς.
Και να που ρθε το νερο ως την δίψα μου.
Πικρό θεόπικρη η γεύση του με την επιστροφή μου.
Τι να πω πρώτα, διεκδικήσεις (στην φαντασία μου;) ανεκδίηγητες και σπαραγμοί της πετρας φον καντ με διαταγές και φτηνά επιχειρήματα εκατεροθεν.
Κούφιες ώρες.
Τι να πω δεύτερο, η τεραστια έλλειψη με το που έφυγα και η ντροπή που βρεθηκα σε χαμηλή τιμή.

Το στόμα ξερό συνέχεια.
Δεν ξερω αν πρεπει να ανησυχήσω για οσα περάσαν από το σώμα μου. Δεν ξερω αν εχω την ευθυνη να σηκωσω το βαρος τους. Δεν μπορω. Περναω απεναντι.

Με νερο και κλαμματα.
Ξινη ελευθερια. Όπου και να απευθυνθείς είσαι δέσμιος της απεύθυνσης.
" Ό,τι και να χαρίσεις μπορεί να σου επιστραφεί σάπιο". Από ποια πλευρά να το διαβάσω αυτό δεν ξέρω.

Και τώρα που σε κράτησα μπορεί και να ναι χειρότερη η απελπισία που δεν μπορω απόψε. Ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο.

Στα πυροτεχνήματα λοιπόν της ψυχής, στην υγεία τους.

http://www.youtube.com/watch?v=moxF6OjD8xI&NR=1

H Τηλος

2010-09-19T10:38:00.000-07:00

Η Τηλος εξαπλωθηκε πανω στο δερμα σαν σκια, περασε πανω απο τα μαλλια
και κατελυσε τους ηχους τους.
Βραχια αμεριμνα σε διδασκουν σιωπη γυμνασμενης στα ξενυχτια αγκαλιας
Και δεν ειναι μονο ο τροπος της.
Ειναι οι κακογκουζαλοι ανθρωποι που παλευουν το θαυμα, την σαρκα τους απεναντι στην πετρα.
Και το πετυχαινουν.
Να γινουν σκηνικο του εαυτου τους ωστε να παιχτει το εργο της νιοτης τους αεναως.
Με οργη και πεισμα παιδικη.
Ξυλαρμενοι και δικαιοι οπως η θαλασσα. Σκληροι και με κακοφορμισμενες σκεψεις αλλοι.
Αλλα ολοι εκει σε αυτο το μουρλο μικρο καζανι.
Επισκεπτονται το θαυμα τους τρεις φορες την μερα.
Προσκυνουν την αορτη του χρονου.
Κι ανεβαινουν στο μικρο χωριο να πιουν καθαρα ποτα.
Εκεί αγαπησα την οργη, βρηκα φιλους να μ' αγκαλιασουν απο το πουθενα και ξεχασα ποια ειμαι.
Λαξευτηκα απο την πετρα, εμαθα μια ξενη γλωσσα, δεχτηκα δωρο ενα φορεμα φορεμενο απο αυτα που μου αρεσουν, γνωρισα τους πολεμιστες της εποχης μου και την ποσειδωνια των πελματων μου.
Ακουσα χαινηδες σε μπαρ με το σκοτεινο νησι να ιπταται κατω απο τα ποδια στο μπαλκονι.
Ο βραχος δονειται και τον ακουω στην πλατη.

2010-09-09T06:56:00.000-07:00

Πρέπει να εμφανιστούν απόψε.

Ο λυγμός κατεβαίνει ως ημιτόνιο.

Αραβικές μουσικές καλπάζουν προς την λογική.

Οι νεράιδες πρέπει να εμφανιστούν απόψε πριν τα μάτια γίνουνε πηγάδια.

Είμαι το άγαλμα θαμμένο στο χωράφι.

Είμαι κρεμμασμένη ανάποδα.

Οι θάλασσες εγκαταλείπουν τα καράβια τους.

αναρριγώ, θα μείνω να κλαίω εδω για όσο ακόμα χρειαστεί.

Μάθαμε τωρα, απο τους κόμπους του λαιμού μου φτιάχνω κομποσκοίνι για προσευχή
κι άμα μαζευτεί πολύ...σκοινί για κρέμασμα.

Tο ονομα της παραλιας.

2010-09-04T14:38:00.000-07:00

Στην κόψη αυτού του βράχουν ήμουν πάλι μεσάνυχτα.
Περιμένοντας πότε θα μείνω μόνη να σε ξανασκεφτώ.

Να 'μαι λοιπόν να σκαλίζω σελίδες:

"Δεν ελεώ τα μεθυσμένα φιλιά.

το επόμενο θέλω να με κόψει όλοισια.

κραταιοί μοιρολάτρες του τέλους τους

ερωτευμένοι με τις υπόλοιπες συνήθειες

Εμμονές στα μουδιάσματα και στο τρέκλισμα.

Με σιγουρο βήμα μπορείς να με αρπάξεις;

καφές το βράδυ, αλκοολ μηδεν

εγρηγορση του νεφεληγερετη

ποιος χεστηκε στην κατω γειτονιά

από τις απαλές πολυθρόνες ξεβολεύουν το κωλομέρι τους

κάθε που ένα νικνέιμ τους τσιγκλάει.

Οι κύκλοι του σώματός της

6 βραχεις και ενα μακρυς συριγμός

με ριχνουν μέσα.

Μια κάμερα, μια οθόνη. Το βλέμμα, που παρηγοριέται με το είδωλο.

Και δεν αντιστεκεται στις σειρηνες.

Στριψε μου ενα τσιγαρο αν αποψε δεν με παρεις τηλεφωνο...

βαλτο σε ενα φακελο και ταχυδρομησε το."

Ετσι έγειρα κι αποψε, ευγνωμονώντας για το οτι εχεις προσφερει μια φωνη και μιαν εικονα.
Εκτυφλωτικά παρούσες επειδή το 'χω αποφασίσει εγώ.
Μην σε νοιαζει αυτες τις εκτυφλωτικά παρούσες δεν θα τις αφήσω να σε πειράξουν.

2010-09-01T12:15:00.000-07:00

Σήμερα το σημάδι ήταν μια πεταλούδα με σπασμένο φτερό. Είχε καθίσει στο γεράνι μου και με κοίταζε με τις μαύρες κεραίες της.

Της μίλησα με το βλέμμα, έμεινε ακίνητη με το φτερό που του λειπε ένα κομμάτι.
Λευκή με μαύρες ρίγες, έτοιμη να πεθάνει όμορφα.

Ήρθαν και τα σύννεφα να με χαιρετήσουν καθώς έμπαινα στην θάλασσα, πήραν το σχήμα μια μέλισσας που καθόταν σε λουλούδι, έπειτα κοιμωμένου ιππόκαμπου.

Κι οι φίλοι μου όλοι μίλησαν. Καθώς φύσαγε τους άκουσα κι έχω την ευχή τους και για αυτή την χρονιά.

Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. Οι σιωπές καταρρακώνονται από μόνες τους κι οι αγκαλιές στήνουν καρτέρι. Μην κουνηθείς πολύ μάτια μου. Όποια και να σαι.

Έχω φύγει καιρό. Εδώ λοιπόν η σκιώδης κυβέρνηση των απομακρων αγγιγμάτων θα διευθύνει την χορωδία του αγγελικού μου σκότους.

Και θα ακουστεί ολόκληρη όπως ακούγεται το σκοινί στο κοντάρι της σημαίας σε μια άδεια σχολική αυλή.

Ευχαριστώ το σημάδι και φέτος.

Καλως σας βρήκα από το νησί μου.

Αβαρία

2010-07-26T05:16:00.000-07:00

Είναι λοιπόν το κυριάρχο φιλί, ο τρόπος που χαιδεύεις την γυναίκα σου, ο τροπος που κανεις τον αντρα σου να σε κοιταει σαν αφροδιτη αναδυομενη, το ποσο θα του χαριστεις, πόσο να υποκύψεις και πόσο θα του δώσεις.
Όλα διαβάζονται, εμφανώς καταγεγραμμένα στο κούτελο τελικά. Γιατί ακόμα και στο αλεξανδρινό κουαρτέτο διαβαστηκε το παθος του κυριαρχούμενου και εγινε δευτερο δέρμα πανω στο χερι των κυριαρχούντων. Τόσο που χωρίς αυτό ήταν γυμνό το χέρι.

Όλα διάφανα και άγρυπνα, και ριχνονται πανω μας σαν καταιγιδα, λουσμένοι στις στιγμές και στεγνό ένα κομμάτι της ψυχής που θα μουσκέψει στον θανατο. Γλυκά.

Ρίξε το κύμα σου κι εσύ, ένα βλέμμα, πάνω στον ποντικό του γκρεμισμένου τοίχου, ουδετερο έδαφος δεν υπαρχει, τα τζιτζικια κυριαρχουν επι του φωτος.

Μισοπνιγμενος, στην αμμο. Ανοιγεις ματια, ριχνεσαι στην αγκαλια των βοτσαλων. Στην αγκαλιά των άλλων.

Καθαρά ρούχα στο σκοινί. Λεμονιά και Ιβίσκος. Η οθόνη σε γητευει.

Το σωμα ξυπναει δεντρο.

2010-06-08T01:17:00.000-07:00

Σε λίγα χρόνια θα κάνουν παρέλαση περηφάνειας οι ανέραστοι
κατά της δυναστείας των ερωμένων.

Βλέπω από τώρα σημαίες μαύρες διάφανες, τα όνειρα των νικημένων.

Σημαίες δαντελένιες και υγρες.

Θα απαγορεύεται να αγγιξεις κάποιον δίπλα σου.

Θα σαι ντυμένος καλογριά σε οίστρο.

Κι όταν τα ΜΑΤ επιτεθούνε με ειλικρίνεια, δεν θα ξέρουνε αν χτυπάνε σύννεφο ή το παιδί τους.

Δεν ξέρω αν φεύγω για καλό ή για κακό. Από αυτό το σπιτι το γεροντομοίρι.

Ας με λυπηθεί ο ιδρώτας απόψε.

2010-05-29T06:00:00.000-07:00

Εμπρός για τα ηφαίστεια!!!

Α, ήταν όμορφα και τότε που έτρεχε ο ιδρώτας και τότε που ψηνόμουν στον πυρετό.
που μου τελείωνε το οξυγόνο να σε βλέπω να καπνίζεις μόνη χωρίς να μου απλώνεις το χέρι.
Δέσμια του πένθους σου, με άφηνες να κρυώνω στο 39άρι.
Και το επόμενο βράδυ δεν κοιμήθηκα. Αλεξανδρινό κουαρτέτο ως το πρωί. Το βιβλίο των χωρισμών. Και μετά περιφερόμουν στους δρόμους της Αθήνας εξαυλωμένη, κουβαλώντας αγρύπνια στα νύχια μου και στις μασχάλες.

Κι έπειτα έριξα ένα μπουκάλι στο πέλαγο για να έρθει να με πάρει από την πόλη σου κάποιος.

Και σε περίμενα απίστευτα, όσο περισσότερο προσποιούμουν στον εαυτό μου ότι δεν με νοιάζει.

Αχ οι εγωιστές οι μόνοι που μπορούν να μας χαρίσουν στιγμές τόσης χαράς καθώς ποτέ δεν κατάφεραν να ανησυχήσουν για κατι παραπάνω από την ίδια τους την ανησυχία.

Έτσι ήταν όλα μια χαρά. Τουλάχιστον με έκανες μάρτυρα του πένθους και της αδυναμίας σου να ρίξεις μια κουβέρτα πάνω μου. Σε είδα κοριτσάκι να ψάχνεις να δεις την αλήθεια. Κοριτσάκι μικρό που δεν θα μεγαλώσει ποτέ.

Θα καπνίζει διαρκώς και τα τρυφερά δάχτυλά του θα παίζουν με το τσιγάρο.

Ανεύθυνο του χρόνου του, ο έρωτάς σου θα έχει πάντα την ηδονή των κυμάτων και θα ναι πάντα άβουλος ως κύμα.

Φεύγω προς τις σεισμογενείς περιοχές, να κατέβω στα ηφαίστεια, να βρω στα νησιά τους βράχους. Το παραμύθι που μου άρεσε μικρή ήταν πως γεννιούνται τα ηφαίστεια.

Σε ευχαριστώ πατέρα.

2010-05-05T11:40:00.000-07:00

http://www.mousikaproastia.blogspot.com/

Για σήμερα έχω να πω μόνο αυτό.

Απόψε αρχίζει το δύσκολο. Πήρα το μηχανάκι μου και γύρισα μέσα από στενά σε όλους τους απαγορευμένους δρόμους της Αθήνας, κατέβηκα σύνταγμα μαζί με τα σκουπιδιάρικα. Εξάρχεια επάρχεια, οι δρόμοι στους λίγους κάτοικους. Σιωπή. Περίχωρα με ανθρώπους σε κουτιά.

Αποχαιρέτησα την Αθήνα, μπορεί να με έπιασε άνοιξη και μοναξιά και να μου φάνηκε τέλος εποχής, μπορεί πάλι και να μυρίζομαι τα επόμενα καμμένα σώματα.

Σιωπηλή Αθήνα, πενθούσα, και πρέπει να κρατήσουμε γερά. Μπορώ μόνο να φυτέψω μία ντοματιά στην γλάστρα μου.

Νεκροί δίπλα μου, όνειρα σιωπής. Στη μνήμη τους, πρεπει να βρουμε εναν αλλον τροπο να διεκδικησουμε τα αυτονόητα, έτσι που όσοι θέλουν να σκοτώνουν, αιφνιδιασμένοι να αποκαλυφθούν, και να αφανιστούν σαν βρυκόλακες στο φως τη μέρας.

2010-05-02T12:11:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=tUz0kMJgg7E

πόσο έχεις θάψει, τι έχεις θάψει, πόσο θρήνησες για όσους δεν έχουν την πολυτέλεια να θρηνήσουν και πάλι πόσο δικός τους λογαριασμός, γύρνα στα δικά σου.

Ποια μάτια, ποιοι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα σου, ξανά και ξανά, ποιοι σε διάλεξαν, ποιοι σε έσερναν, πόσο γαντζώθηκες, πόση πίκρα, πόσο ούτε να χαρώ το αυτονόητο, πόσα λόγια ας χαθούν, κάθε σου ανάσα είναι αναγκαστικά εγωιστική.

μην ζητάς να ήταν πλάι σου, πόσο δεν ξέρω πως να σε κρατήσω στα χέρια μου, με τι κουράγιο να σε κοιτάξω, πως να γδάρω τον κυνισμό, πως να θυμηθώ το μάτια μου, εφευρίσκοντας νέα αφή.

με ποια αφορμή να σου μιλήσω, κι αυτά που γράφω είναι αληθινά ή δήθεν. Κι αν σου φανούνε ψεύτικα εγώ εσένα θα πιστέψω.

πες μου ότι θα τα καταφέρω.

2010-05-02T02:59:00.000-07:00

Τα πυκνά νήματα των νοημάτων
αριθμούν ρυθμικά τις ραθυμίες του μέλλοντος.

Ξεπούλησα τις αμεσότητες.

Πέλματα στα χαλίκια, ακροδάχτυλα σε ραδιουργίες ιριδίζουσες.

Το φιλί της κανέλλας, τα χάδια της άδειας, τα σημάδια του δοντιού μου, οι έξεις του ασυνείδητου, τρέχουν ρεμάλια στο αίμα, υμνωδοί του επιτέλους, μην η ωδή του τέλους είναι αυτή.

2010-04-21T11:08:00.000-07:00

Σήμερα μου φάνηκε πως επανάσταση είναι

να καλημερίζεις τους σκουπιδιάρηδες,
να καλοχαιρετάς τους οδοκαθαριστές,
να λες γεια σας τι κάνετε, πως είστε στις καθαρίστριες του μετρό.

να χεις ενα πλατύ χαμόγελο ευγνωμοσύνης για την δουλειά τους.

Γιατί κι οι μικροί μισθοί ξεκινάνε από την πεποίθηση ότι τάχα η δουλειά τους είναι ασήμαντη. Κι ότι αν είσαι ένας εξέκιουτιβ (εξε q τιβ) κάνεις πιο σημαντική δουλειά. Ταχαμου ταχαμου...

Ζήτω οι καθαρίστριες, τιμή στους σκουπιδιάρηδες!

2010-04-10T02:25:00.000-07:00

Έτσι κι αλλιώς στριμώχνεσαι σε μια γεμάτη Αθηνα,
καθάρισες τα τζάμια μου κι ήταν μεγάλη η πείνα

Ανήλικος ή ενήλικος, ξένες για σένα λέξεις
επιρρεπής άντρας - παιδί, police: πρέπει να τρέξεις.

Ο χρόνος στα φανάρια μας κάποτε ήταν άδειος
μελαχροινά χαμόγελα της ξενιτειάς ο άγιος

Θυμωνεις, χαράζεις με πίκρα το παρμπρίζ
θυμώνω, θυμάμαι της φτώχειας το πρεστιζ

2010-04-06T14:23:00.000-07:00

_____________________

είδα την ενηλικίωση της γιαγιάς μου στα 80 της χρόνια, όταν ήμουν ακόμα 14 και η μητέρα μου ήταν ήδη παιδί μου.

είδα τον πατέρα μου να λείπει καπνίζοντας από τον θάνατο του δικού του πατέρα ενώ εγώ ήμουν εκεί.

από τον θάνατο της ενηλικης γιαγιάς μου κι έπειτα, οι ορμόνες γίνονται ορμούνες.

με απειλούν με εξαφάνιση αν δεν παλέψω το φιλί.

2010-04-01T06:41:00.000-07:00

Δεν είχες ενδοιασμούς.

Σπλαγχνικά έραβες το έρεβος εντός σου.

Μέχρι να σε πάρουνε χαμπάρι κι άντε πάλι.

Μένω παράλυτη σιγά σιγά. Απανωτά ηλεκτροσοκ.

Μία φορά καίς ό,τι αγάπησες και γυρνάς σελίδα, δύο φορές καις ό,τι αγάπησες και γυρνάς σελίδα.
Την τρίτη καις την σελίδα.

Η πολυτέλεια του πένθους γιορτάζεται κάθε άνοιξη.

Φεύγουσα κόρη και νυμφίος εκστατικός.

Δώστε μου την ευχη σας να ζήσω ακόμη λίγο.

Λες και μου τελειώνουν οι επιθυμίες.

2010-03-21T11:10:00.000-07:00

... σήμερα μέσα από δύο απανωτούς πανικούς εξαγνίστηκε το συμπαν.
Μυρίζει καμμένο αλλά ευτυχώς δεν πρόκειται για την γούνα μου.

Ανυπομονώ για την μιζέρια αλλά της ξεφεύγω τελευταία στιγμή.

Αδρανούν οι αδαείς των εγκάτων οι φύλακες.

Ραδιουργούν οι αδρότητες της παλάμης μας.

Γεννεσιουργοί της αγωνίας μας άγγελοι.

Υδρίες οι κόρες φέρουσες

Ραστωνη της ακροτελευτιας διάταξης

Ωγυγια: η αθωότητα γυμνή και φεύγουσα.

____________________

Μονο για σενα γραφω έτσι. Είσαι από κείνες τις φαρμακευτικές ουσίες που δηλητηριάζουν σε μεγάλες δόσεις.

2010-03-13T01:07:00.000-08:00

To ρεπερτόριο του πόθου
ιεροτελεστία του αδυσώπητου
ιεροσύνες αλλόκοτες
τελετές τελειωμένες.

Επινοούμε κάθε βράδυ κι άλλη μία.

Paulaner, κατουράει ο δυτικός πολιτισμός
τραβάει το καζανάκι.

Αλλαχ ακμπαρ, ζήτω η νέα άγνοια του κόσμου

Ας σκοτώσουμε ξανά την Υπατία.

Χαίρε η μελλοθάνατη η κεχαριτωμένη.

2010-03-07T04:04:00.000-08:00

Xρειάζονται περίπου 300 σελίδες για 3 λέξεις.

Είναι άνθρωποι που λυπούνται και θυμώνουν, εκ πεποιθήσεως. Ό,τι και να κάνεις αυτοί θα βρουν έναν λόγο να θυμώσουν. Δεν έχει θεραπεία αυτή η ασθένεια.

Ψιλόβροχο στην Αθήνα, μια πραγματική συννεφιασμένη Κυριακή. Εγώ θα κοιτάξω μπροστά, όπως πάντα. Δημιουργώντας το ελλείπον έδαφος κάτω απ' τα πόδια μου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Αχιλλέας, 5 χρονών. Του άρεσε να παρατηρεί τις κότες στο κοτέτσι. Καμιά φορά έμπαινε και μέσα και βρώμιζε τα ρούχα του και ποιος άκουγε την μάνα μετα.. Μοναχικό παιδί αλλά δεν τον πείραζε κανείς. Ήξερε να βάζει στην θέση του τις αθώες συμμορίες όταν αργότερα μεγάλωσε λίγο. Όταν μεγάλωσε περισσότερο έμαθε να αναγνωρίζει πότε ήθελε μια κοπέλα και πότε όχι. Κόστισε λίγο να μάθει να κρατάει τα νεύρα του όταν τύχαινε η κοπέλα να μην ξέρει τι θέλει. Έφαγε τα μούτρα του, ήπιε λίγο παραπάνω κάποια βράδια και θυμήθηκε πάλι να χαμογελάει μέσα από την καρδιά του. Αυτό δεν μπορούσε να το κλέψει κανείς. Αναχώρησε για άλλη πόλη. Και βρήκε μια δουλειά όπου θα μπορούσε να παρατηρεί τους ανθρώπους όπως κότες στο κοτέτσι.

Δεν ανοιγόταν σε κανέναν, όποιος καταλάβε, ό,τι κατάλαβε από το χαμόγελό του.
Και προς μεγάλη του έκπληξη, πάντα υπήρχαν άνθρωποι γύρω του που καταλάβαιναν. Δούλευε συνέχεια και όλο και πιο πολύ ξεχνούσε πως είναι να κοιμάσαι και να αγκαλιάζεις ένα ζεστό, γλυκό, οικείο σώμα.

2010-03-01T12:02:00.001-08:00

καθομαι σε ενα πέτρινο πεζούλι
και περιμένω να αλλάξει η μοίρα μου.

Όπως αλλάζει το φως του δειλινού.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να μείνω για λίγο ακίνητη

να δω την αλλαγή

και να πάψω να μυξοκλαίω.

Άλλωστε, ιεροτελεστίες αλλόκοτες συντελούνται κάθε βράδυ εντός μας.

Των αθανάτων το σάλπισμα πάνω απ' τις κραυγές μας παίζει.

Κι οι καύλες των στερημένων, μισερές, φαλτσάρουν στην χορωδία των ισχυρών.

έτσι, το πέτρινο πεζούλι, είναι πραγματικά ότι πρέπει!

2010-02-07T08:14:00.000-08:00

Παίζουν συνεχώς οι τίτλοι τού τέλους στην ζωή κι εγώ προσπαθώ να μαντέψω ποια ταινία είδα.

Το πένθος κι ο έρωτας, εγωιστικά γουρούνια.

Το τελευταίο δώρο του νεκρού προς εμάς, μετουσιώνεται σε σημάδια στο σώμα, ρυτίδες, λευκά μαλλιά, μια απόκοσμη έκφραση, ανιχνεύεις την απουσία στο καθηλωμένο βλέμμα.

Ο έρωτας ψάχνει τον νάρκισσο.

Κι εγώ την γνώση. Θέλω να γνωρίσω τα αδύνατα σημεία απ' όπου η ηδονή σε διαβρώνει ολοκληρωτικά, τα κύτταρα που διεγείρουν τα υπόλοιπα, τους νευρώνες που ηλεκτρίζονται στην θέα του.... κι αυτό θέλω να το μάθω.
Να μάθω πότε οι ανάσες πνέουν προς τα κεί που θέλουμε. Να γνωρίσω εκφράσεις του προσώπου σου δαρμένου απ' την επιθυμία. Κι έπειτα να γνωρίσω ποιες θα είναι οι αντιδράσεις του δέρματός μου επί του δικού σου, να μάθω από ποιους δρόμους περνάει η ηδονή μου, μέχρι να με κυριαρχήσει. Να περάσει πάνω μου ανατινάζοντας το σύμπαν μου, να γνωρίσω τέτοια υπερδιέργεση ώστε καμμένη πια να τινανθώ εκστατικά πίσω στην άγνοια.

Η γνώση εγωιστικό γουρούνι κι αυτή.

Μένει να μάθω αν υπάρχει ανιδιοτέλεια ή απλά φαντασιακή σύμπωση ηθικολογιών...

Εξομολόγηση.

2010-01-31T11:14:00.000-08:00

Δεν θα λυπηθώ, δεν θα με πείσεις
Δεν θα φιληθώ, δεν θα με λύσεις

Θα λύσω όμως όλα τα σκυλιά μου να σε κυνηγήσουν μέχρι θανάτου, θα μεταμορφωθούν σε νύμφες, με την μορφή όλων των γυναικών που αγάπησες. Κι όταν θα τις αγγίζουν τα πολλαπλά σου σώματα θα επιστρέφουν σε μένα σαν παραστρατημένα κοτόπουλα οι ελλείψεις σου.

Στα τρυφερά ημικύκλιά τους - καλό μου - θα γέρνουν οι γδαρμένες στους τοίχους μισοτελειωμένες φράσεις.

Θα σε κυνηγάνε οι νύμφες μέχρι να λυγίσεις από την ομορφιά τους. Ικανό σε έχω.

Θα σε πυροβολούν τα ελαφριά τους πέλματα, θα σε σκοτώνει η απαλότητα των βημάτων τους και ο ρυθμός τους ενώ τα εμβατήρια θα ψέλνουν έναν κανόνα που δεν έχεις ξανακούσεις.

Τότε θα καταλάβεις τι ήταν το φιλι σου και θα σκύψεις στο πηγάδι να το μαζέψεις και πάλι.

Το χαρανί θά 'ναι παλιό, το σκοινί φαγωμένο, το πηγάδι εκατοχρονο μα το νερό φρέσκο.

Ξέρεις πως ο κόσμος γκρεμίζεται γύρω μας κι επιμένεις να κοιτάς αλλού όπως κι εγώ.

Ενώ ήθελα να χωρέσω στην γωνιά του κρεβατιού σου.

Ξέρεις τι θα γίνει στο τέλος.

Παρά τα όσα λέγονται περί του αντιθέτου.

Δεν θα βασανιστώ, δεν θα μιλησεις
Όσο το σκέφτομαι ανοίγουν βρύσες.

Αλκυονίδας δάκτυλα

2010-01-30T03:40:00.000-08:00

Ήλιος στα πληκτρολόγια, φωτιά στα δάχτυλά μου
Ο κόσμος που γκρεμίζεται, οι τύψεις στα μαλλιά μου.

Κόψε του ανάρχου την κραυγή, ράψε το στόμα με κλωστή
κλωστή μαλαματένια.
Φιλιά να σπέρνει στο ακροχείλι.

Νερά τρέχουν στα σύνορα, πνίγονται στην ποδιά μου
παιδιά με βλέμμα έκπληκτο, συγχώρεση ζητάνε.

Του αφέντη η γλυκιά ηδονή - χάρη σου κάνει κι η στολή -
καυλώνει τα όνειρά σου
Τζάμπα χαρίζει επαναστάσεις.

υ.γ. Επαναστάσεις: "ο Αναστασης".

Αν χάσεις την αγάπη σου, μην φοβηθείς: μπορείς πάντα να σώσεις τον κόσμο μπας και ξεχαστείς.

Ο φάρος

2010-01-19T12:19:00.000-08:00

Οι παλιές ημέρες ξεφλούδισαν.

Σας τά λεγα πως δεν γίνεται να ευδοκιμήσουν. Τώρα πιες θάλασσα.

Ο μοναδικός σου φάρος στην ζωή ήταν του περιπολικού.

Η Δικαιοσύνη σκόνταψε στο νόμο και άλλα τέτοια πιασάρικα.

Αγαπούλα δεν ξέρω πια τι μπορεί να γίνει με αυτή τη ζωή.

Το ελάχιστο της εφεσίμου κύριε πρόεδρε...

Χτες τα χείλη ζωγράφιζαν στο μεσοΔιάστημα.

Ενώ για άλλη μια φορά δεν παίζει να ξεφύγω της γενιάς μου.

Δεν ελπίζω τιποτα. Φοβάμαι τα πάντα, κυρίως όσους διατείνονται ότι είναι ελεύθεροι.

Στην κάθοδο αυτή, στην υπέροχη πτώση, έργο που παίζεται κάτι χρόνια, μικρά κλαδάκια που πάνε να με κρατήσουν και σπάνε.

Βάλτε με θεμέλιο στο γεφύρι. Δεν θέλω απόψε να ζω. Χωρίς λόγο, χωρίς γιατί. Δεν θα φωνάξω.

Μακάριοι όσοι νομίζουν ότι την παλεύουν.

Θα περάσει, το ξέρω.

2010-01-17T10:00:00.000-08:00

Όταν πλησίασε την τύψη του εκείνη πετάχτηκε και του μαύρισε το πρόσωπο.

Εκμαυλισμένος τότε, κρύφτηκε πίσω από τα δάχτυλά του. Και οι παλάμες βουτήχτηκαν σε μια λίμνη.

Ξύπνησε σε ένα άλλο σώμα.

Χίλια χρόνια μετά φιλιόταν σε ένα φανάρι. Γύρω της τα πεζοδρόμια βούλιαζαν, τα κτίρια ανατινάζονταν, οι κεραίες φυσούσαν, δέντρα αγκαλιάζονταν, περαστικοί προσεύχονταν, αδεσποτα σκυλιά ξεδιψούσαν κι ο ταξιτζής βρέθηκε με ένα γυναικείο καπέλο.

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

2010-01-10T02:12:00.000-08:00

Μουδιάσαν τα πόδια σου στο κρύο.
Περπάτα λίγο ακόμα, ναι;

Δεν διαφημίζω τους έρωτές μου πια.
Μόνο τα σκυλιά με γερή όσφρηση βρίσκουν κάποια κόκκαλα.

Περπάτα με πυρετό στο χιόνι και το χιόνι είναι αδερφός σου.
Δεν έχω κουράγιο να πω μεγάλα λόγια. Όποιος βλέπει την πείνα ας δώσει φαγητό.

Λιγότερη κατά δυο ευχομάνες, συνεχίζω.

http://www.youtube.com/watch?v=CplMJVt2LMc&feature=related

Τέσσερα χρόνια φυλακή, να πληρώνω τις ξένες επιθυμίες. Ως ιέρεια του ξένου πλήρωσα τον φόρο μου. Αγάπησα ξένα σώματα, έγιναν δικά μου, αφιερώθηκα με όση δύναμη είχα...για όσο... Έρωτες μου παρέλυσαν τα μέλη, τόσο που διασκορπίστηκαν σε άλλους γαλαξίες. Τρέχα, μάζευε και παρουσιάσου, κι αν ποτέ πείσεις ότι είσαι εκεί...

Τώρα θέλω να επιστρέψω στους ανθρώπους που μας δακρύζουν τα ίδια τραγούδια.

Καλή χρονιά.

2009-10-26T13:07:00.000-07:00

Kατηφορίζω σταθερά.
Με βήματα φουσκωτού ελέφαντα.

Το υποκινούμενο νήμα της αφής
σέρνεται στις ραβδώσεις του δαχτύλου.

Εκείνοι που μπορούν να μιλάνε χωρίς να τους τυλίγει το λαιμό το φίδι,
κοιτάνε με απορία τις σπασμωδικές διαρροές της εικόνας μου.

Άδεια σαν σακί, γνωρίζοντας ότι ο νόστος βρίσκεται - κυρίως τώρα - μέσα μου.

Ότι εσύ που μέ έκανες να γράψω, εσύ και μόνο μπορείς να πυροδοτήσεις τις πεθαμένες γραμματοσειρές, μήπως και ζεσταθώ στην ανάφλεξη.

Αλλά φοβάμαι. Θέλω να ζήσω λίγο ακόμη για να σε σκεφτώ.

Θέλω να πεθάνω μακριά σου παρά στο πλάι σου.

Κάποτε όμως θα μάθεις να βγάζεις τα χάδια βόλτα με το φως.

Και τότε την κάτσαμε.

Στιγμές.

2009-10-25T09:52:00.000-07:00

1) Το παιδί μου φίλησε τα χέρια λες κι ήμουν παπάς. Χαμογελουσε ικευτετικά ενώ η μητέρα του έκλαιγε.

2) Ο ταλαίπωρος έβγαλε από το πορτοφόλι του το δόντι του και το έδειξε. Το φύλαγε εκεί μέσα άραγε πόσον καιρό...πόσους μήνες. Το διαβατήριο κάπου μουλιάζει στο Αιγαίο αλλά το δόντι είναι εδώ. Τον φαντάζομαι να το μαζεύει από το έδαφος αφού τον έσπασαν στο ξύλο και τον άφησαν αιμόφυρτο.

3) Με παίρνει παράμερα, παλεύοντας για λίγη ιδιωτικότητα: Κι έπειτα τραβάει το κάτω χείλος του ώστε να δω την λεπτή μεμβράνη από την μέσα μεριά το χειλιών, εκεί έχει γραμμένο με τατουάζ το όνομά της.

εναερια ιεραρχια.

2009-10-21T13:31:00.000-07:00

Τελευταία διαβάζω συνέχεια ειδήσεις.

Τα ψιλά γράμματα, τα στενά παντελόνια.

Δεν με ενδιέφερε η κοπή σου. Και δεν γνώριζα σε ποιον αναφέρομαι.

Ενώ τώρα μπορώ και πάλι να περιφέρομαι απλανής.

Απλανής: πάνω από τις αγωνίες. Ενίοτε με καπνό.

Νευραλγικά σανίδια στον θώκο σου.

Εκδικήσου επιτέλους.

Είχε πει ότι δεν είναι κακό να έχεις εχθρούς. Αυτοί μας θέτουν τα όρια.

Για αυτό και τελευταία διαβάζω συνέχεια ειδήσεις.

Οι μνημονευόμενοι στο παρόν, δεν το ξέρουν.

Και ναι είχα ποιητή στα γενέθλια. Πως αλλιώς και ευτυχώς, γιατί τότε τζάμπα το μακιγιάζ.

Απόψε πάλι γνώρισα έναν γλυκό Ντοστογιεφσκι 25 ετών.

Entonces porque te estas quejando? Pues, no se. A lo mejor esa mescla me pone cachonda.

Kι αν δεν με πιστευουν, ας με αγγιξουν οι άγιοι. Όλοι εκεί.

Υ.Γ Α γ α π η μου, μην τρομάζεις από τα παραμιλητά μου.

Επιστροφή στην δίνη.

2009-10-06T11:40:00.001-07:00

Το κλεισα γιατί λέει δεν μπορούσα παρά να γράφω σε σένα και δεν ήθελα να λογοκρίνομαι.
Αλλά και κλειστό, το ίδιο συμβαίνει. Γιατί κρατάς την μορφή της επιθυμίας μου και δεν την έχω ξεριζώσει ακόμη. Έχει κολήσει τις βεντούζες πάνω στο δέρμα μου και τα πλοκάμια της δεν φεύγουν.
Πλησιάζουν το λαιμό. Έτσι λοιπόν ταξίδεψα με τα πλοκάμια.

Είμαι ξερή, θεόξερη. Και πεισματωμένη.

Και ξέρω ότι δεν γίνεται, κι ακόμα σε θέλω.

Μάλλον ακριβώς για αυτό.

Φτιαχτήκαμε να ποθούμε το αδύνατο.

Και το ξένο.

Ομως φτιαχτήκαμε κι ελευθεροι

να επιθυμούμε.

Καμία συντροφικότητα δεν θα με χωρίσει από την επιθυμία.

Που σκάβω βαθιά να την βρω και ποιος θα φάει το χώμα.

Και ξέρω ότι δεν γίνεται, και το ήξερα από πριν - κι ακόμα σε θέλω.

Λες και το σώμα μου ήταν ένα ζώο, κάποιος άλλος, το έβλεπα να σπαρταράει στην αγκαλιά σου και δεν το γνώριζα.

Λες και το σώμα μου είναι κάποιος άλλος και μου κρατάει μούτρα για τις στερήσεις που του επιβάλλω.

Το σώμα μου ήταν ένα σκυλί που έτρεχε προς τον αφέντη του και με έσερνε από την αλυσίδα.

Ξέρεις όλα αυτά όταν γράφονται, μην τα παίρνεις σοβαρά.

Αν τα διαγράψουμε όλα ίσως και να σωθεί ένα φιλί ακόμα.

Θα φεύγω κάθε φορά όμως.

Ταξιδάκια

2009-10-06T10:54:00.000-07:00

Σύρος: γάτα στην ακροθαλασσιά

Σε κοίταζα στις γάτες

Το ηφαίστειο

2009-09-29T09:48:00.001-07:00

Κλειστες οι πόρτες.

Στην γεωμετρία του στήθους μου εντρυφησαν πολλοί

κι εγώ στα ξερά πλήκτρα σου.

Ήταν τόσο δύσκολο αγγελάκι μου να νομίζεις πως ό,τι και να έλεγα απευθυνόταν σε εσένα.

Σιγά σιγά τα κατάφερνες να με κάνεις δική σου. Και αυτό σήμανε αναχώρηση.

Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια.

Σύρος, Πάτμος, Κως, Νίσυρος.

Όλα, όλα τα δίνω για να μπορώ να ταξιδεύω μόνη.

Έχω ξεχάσει το φύλο μου, οι επιθυμίες αποστραγγισμένες.

πως φιλάνε;

κύμα, θα περάσει κι αυτό.

Ξέρετε κύριε πρόεδρε, δεν υπάρχετε.

Και εγώ αν δεν κόψω λιγο από το χέρι μου να το βάλω στο αγκίστρι... κανείς δεν πρόκειται να τσιμπήσει.

Νηνεμία, αλλάζει ο καιρός.

2009-09-17T12:23:00.000-07:00

To αγγελάκι μου της Δρέσδης...

και πως να συνεχίσω, το ψαχνα χτες με δακρυα

κρεββατοκάμαρα σε εγκατάλειψη.

Αλλά πως να συνεχίσω. Τα δάκρυα μου παγώνουν αν τα δεις και μένεις πάντα διψασμένη. Κι εγώ με πάγους σε κλειστά βλέφαρα.

Σε λίγο καιρό θα αναχωρήσω. Ήδη κόβω πολλά λιμάνια απο τό δρομολόγιο. Μου μένει μόνο η άγονη γραμμή. Ένα δύο ερημονήσια όπου κανείς δεν μιλάει την γλώσσα μου.

Ορυκτό του ελέους ο τόνος της φωνής μας.

Ομορφαίνεις. Θα με βασανίσει αυτό.

ώρες-ώρες το να νιώθεις τα ίδια πράγματα με κάποιον είναι σαν να μιλάς ταυτόχρονα: κανείς δεν ακούει τελικά. Και δεν μπορείς να ορίσεις τι νιώθεις...

Όνειρα με τρέξιμο, φωτιές, κόσμο, αγωνίες.

αγγελάκι μου της Δρέσδης...

μακάρι να μην το γραφα εδώ...

ασυναρτησίες... η εικόνα καταλύει την σκέψη.

2009-09-13T05:44:00.000-07:00

H Κυριακή των αποπλανήσεων, ονομαστική: η αποπλέουσα νήσος

τα πλακάκια της κουζίνας με παρατηρούν να ευδαιμονώ με έναν ελληνικό καφέ κι ένα στρωμένο τραπέζι.

Ελεύθερη λόγου, ελεύθερη σιωπής, κρίσης, λυγμού, καημού, κατακερματισμού.

Δεν απολογούμαι κι ας μην μετανοήσει κανείς για όσα αφήνει πίσω.

Αποκαθήλωση των αισθήσεων, αναμονή με αυτιά σε εγρήγορση.

Μόλις τελειώσει ο κατακλυσμός, να ανοίξω την κιβωτό να δω ποιος είναι μέσα.

Είμαι σκυλί πιστό στην μοναξιά μου.

Κι όποιος αυτήν αγάπησε, αυτόν δεν θα γαυγίσω.

2009-09-09T09:50:00.000-07:00

Tα πράγματα θά 'πρεπε να είναι πολύ απλά.

όπως μαχαίρι σε λαιμό.

"Κραταιά ως θάνατος αγάπη."

μέσα σε ένα καλοκαίρι, το αγαπημένο δέρμα έγινε η οθόνη που βλέπω τον κόσμο κι αν θελήσω να δω πέρα από αυτό, πονάει γιατί της σκίζω την σάρκα.

είμαι γεμάτη αίμα, το βράδυ, η έλλειψη χαδιών είναι ένα σύννεφο από εφιάλτες που έχει καθίσει πάνω στο κρεβάτι και με σκεπάζει μόλις πλαγιάσω.

Το ίδιο όνειρο, πίσω στην μέση μου εμφανίζονται τερατώδη εξανθήματα, το δέρμα μου παραμορφωμένο, άσχημο, κι εγώ το κοιτάω με φρίκη.

ερωτικές στιγμές με σκληρά λόγια παίζουν σε μια παράταιρη ταινία.

πως να ξεφύγω από δω. Πως γυρνάνε εκεί που ανάσαινα την μυρωδιά του αλμυρού νερού.

Θα κρατήσω την αναπνοή μέχρι να βγω στο φως.

θα 'σαι εκεί;

2009-09-06T01:03:00.000-07:00

Διψώ.

κι έχω ακόμη πολύ έρημο.

αλλά θα προχωρήσω.

2009-09-05T04:21:00.000-07:00

Θέλω να περάσω στην λήθη, γυμνή στο σπίτι με λίγο αίμα να τρέχει στα μαλλιά.

Με ένα σωρό άχρηστα ρούχα γύρω μου.

Με παρακαταθήκη κάτι ανεπίδοτες καταλήξεις.

Και όσα δεν τόλμησα να πω.

Με τις συνταγές μαγειρικής να παίζουν σε επανάληψη. Ώσπου κάποιος να με βρει και να κάνω ότι δεν έγινε τίποτα και η ζωή συνεχίζεται και πως έγινε έτσι το σπίτι μου, βρε παιδάκι μου, ξέρεις, οι ρυθμοί της Αθήνας, δεν προλαβαίνεις τίποτα να κάνεις, μισό λεπτό έρχομαι, να ρίξω κάτι πάνω μου, δεν σε περίμενα, πως και πέρασες από δώ, ναι χαλάρωνα, ε σαββατοκύριακο είναι, καλά πάει η δουλειά, εσύ;

Εσύ έχεις περάσει στην λήθη λίγο πριν περάσεις από το σπίτι μου.

Που είναι ο χυμός μήλου μου; Δεν έχω κέφι να σου μιλήσω τώρα… με συγχωρείς, "και που λες χτες πέρασα τεεελεια με τον ……"

Δεν με νοιάζει με ποιον πέρασες τέλεια. Ούτε εσένα γιατί δεν πέρασες τέλεια αλλιώς δεν θα ‘βγαζες κιχ.

Δεν γράφω παρά για να θάψω ή να γεννήσω.

Κοιτάζω την εικόνα της κι ακόμη θέλω ενώ γύρω φυλλοροεί ο κόσμος μου. Άνθρωποι και βουνά καταποντίζονται.

Οι κρουνοί του αγέρωχου στέρεψαν, χαμηλώνω τα σίδερα. Πιο μικρό το κελί.

Θυμάμαι ναι, τον Άγιο Υάκινθο, κι αυτός κλεισμένος στην εικόνα του. Τα βράδια φεύγει, ξέρεις, βάφεται κόκκινος.

Και κατεβαίνει

Να ξεπλυθεί στο Λιβυκό.

Υ.Γ. Δεν υπάρχει τίποτα προς κατανόηση εδώ μέσα. Κυρίως δεν θά ‘πρεπε να είναι κατανοητά. Αρκεί μια φευγαλέα αίσθηση ελαφριά. Οι αποχρώσεις της ψυχής δεν είναι σωσίβια, ούτε οδηγοί επιβίωσης, ούτε δηλώσεις μετανοίας, ούτε ερωτικές εξομολογήσεις, ούτε αγώνες για ισότητα. Είναι θαλάσσια μπάνια για καχεκτικά παιδιά ίσως.

2009-09-01T09:45:00.000-07:00

ένας μικρός χειμώνας ήταν κρυμμένος κάτω από το κέντρο της παλάμης.

τρία ανεκδιήγητα όνειρα έχουν ξεροσταλιάσει στην στάση του λεωφορείου

όσο και να ήθελε δεν ήταν δυνατόν να αποτινάξει τόσα φύκια από τα μαλλιά της.

όλο και πιο πολλά έμπλεκαν, όλο και πιο μικρά κομμάτια, όλο και πιο μέσα στο σγουρό.

όσο και να ήθελα δεν μπορούσα να απευθυνθώ σε κάποιον άλλον.

τα χρόνια σου είναι γεμάτα με τα φιλιά μου

Φίλησα τα 20, τα 30, τα 40, τα 41 όλες τις ηλικίες του σώματος καθώς άλλαζες στάση μές στον ύπνο σου.

σ' αρνιέμαι για να σ' αγαπώ σαν ερημίτης.

κι έπειτα από την έρημο κουβαλάω το νερό.

Διατρέχεις τις αρνήσεις μου και γδέρνεις το μέσα μέρος του κρανίου μου όταν πεισμώνεις.

Έρχομαι και ξαναφεύγω, παλινδρομική κίνηση του έρωτα.

Άσε τα φύκια να σε χαιδέψουν.

Μια μικρή κόρη σε λευκό σπίτι της Σίφνου μας κοιτάει γνωρίζοντας πως είναι να φιλιέσαι στο δρόμο για τον Σιδερά. Μειδιά στα αμύθητα πλούτη της, ξέρει το μέλλον, τα χέρια της είναι λευκά και λεπτοκαμωμένα και δεν θα πει ούτε λέξη.

Αλλά θα ευλογήσει σιωπηλά το δρομο μας.

2009-06-14T10:17:00.000-07:00

Oι σκληρές αμαζόνες δεμένες στο άρμα των νόμων τους. Με την μακριά σκιά στο τελείωμα της μέρας, κλείνουν τον αιώνα τους φορώντας ρούχα φτιαγμένα από τις ίδιες, μας κοιτάνε με λύπηση για τα συνολάκια μας, τα άκοπα και τα άκαρπα, τα ελεύθερα και άναρχα.

Όμορφες. Αποχωρούν. Ήμουν εκεί.

Να παίζει το δοξάρι μιας λύρας πάνω στην καρδιά μου. Να με καρφώνει η ομορφιά του νησιού. Να βουτάω νύχτα στα νερά.

Ώσπου γύρισα για να βρεθώ σε αγκαλιές παραζάλης, σε δάκρυα που ποτίζουν χαμόγελα.

Γύρω ο κόσμος φαίνεται να βουλιάζει, να πνίγεται στο σάλιο του. Μέσα σε πλιάτσικα και σφαγές, με άρπαξαν απ' το σβέρκο σαν γατί τα τρυφερά λόγια.

Κι έτσι γλυκά...

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

2009-05-25T10:25:00.000-07:00

Κάποιες στιγμές το μόνο που θες να πεις είναι αυτό:

http://afroditealsalech.blogspot.com/2009/05/blog-post_24.html

2009-05-24T05:57:00.000-07:00

Ρίξε το αγκίστρι στα βαθιά, να το δαγκώσει ο πόθος.

κατα τας γραφάς, αλίμενε, κατά ριπάς

ελάνθανε η ομορφιά. Σφίγγεις τα χείλη στα φιλιά και εγώ στα ανοίγω

Στο χείλος του σφρίγους, το ποτήρι έσταξε.

Δεν ξέρω που βαδίζω και πάλι.

Γυναίκες πηγαινοέρχονται στην παραλία απόγευμα φθινοπώρου τυλιγμένες στο ελαφρύ σάλι τους. Περπατάνε και βάφει την παραλία το χρώμα τους.

2009-05-10T05:06:00.000-07:00

Έπιασα να κεντήσω σπίθα βελονιά, το σχήμα της θηλής μου στα χείλη σου.
Άδικα που τα μάτωσα. Μα ευτυχώς δεν το κατάλαβες.

Έπειτα πήγα στο παρακάτω στενό κι ήταν μια λιακάδα κι ήθελα να μείνω εκεί αλλά με κυνηγούσαν κάτι όνειρα.

Η Κυριακή με αφήνει άφωνη. Κουρνιάζω μέσα της κι αφήνομαι.

Το επόμενο σώμα μου την έχει στημμένη. Πρέπει να ετοιμαστω. Έρχεται κι ας μην ξέρω το φύλο του, το χρώμα του, την γλώσσα του ή την μυρωδιά του.

Οι μέχρι τώρα επιθυμίες με εγκατέλειψαν και ξέρω πως είναι σαν τα μικρά παιδιά: αν τα ακούς να είναι ήσυχα για πολλή ώρα, κάποια ζημιά έχουν εφεύρει πάλι.

Όποιος προλάβει και με αγγίξει τώρα, με κέρδισε.

Τώρα πριν πάλι πέσω στα κύματα ενάντια στην βλακεία, την βία και τον πόνο.

2009-04-29T15:08:00.000-07:00

Αντί για κύριε ελέησον ονόματα εραστών

Και το πρωί ευωδιάζουν τα σώματα που θυμάμαι να αγάπησα.

Λες κι όλα έχουν τελειώσει: Αχαρτογράφητη ήπειρος που σκότωσε τους εξερευνητές.

Μένουν μόνο δάχτυλα κι ονόματα.

Μονολογώ και γλείφω κάκτους κι όμως μένω αναίμακτη.

Θα μείνω εδώ να λέω ονόματα.

2009-04-16T13:34:00.000-07:00

Aγαπημένε μου,
χωρίς να ξέρω ξεκινάω να γράψω. Γνωρίζοντας την κατάληξη των ερώτων δεν τολμώ να σου πω το ψέμα τους. Σε κοιτάω κι ονειρεύομαι αγκαλιές αιωνόβιες αλλά ποιος ο λόγος να στο ζητήσω;
Ένα γυμνό νεκρό σώμα προσκυνάμε απόψε. Δεν θέλω, είπα, δεν θέλω. Δεν θέλω να σε προδώσω με το πρώτο φύσημα του αγέρα. Κι είμαι έτοιμη. Έτσι κρατάω το στόμα μου κλειστό κι εσύ κάνεις πως είσαι τυφλός και πως καταλαβαίνεις τον κόσμο μόνο με την αφή. Καλά κάνεις. Να μην σου πω τρυφερά λόγια, να μην παραδωθώ στα χάδια, να μην προτείνω ένα άγγιγμα. Πάει ένας μήνας σχεδόν που συγκρίνω ασυναίσθητα τους πάντες μαζί σου. Κι όλο λέω θα μου περάσει.
Κι εσύ αυτό θα σκέφτεσαι: θα μου περάσει. Φεύγω αύριο. Πες μου καλό ταξίδι και λήθη.

Κάποιες φορές έρχονται άνθρωποι από παλιά. Τον κοίταξα κι αναρωτήθηκα αν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος όταν με άγγιζε το δέρμα του, όχι όμως αποκλείεται να είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ καθόλου να θυμηθώ ποια ήμουν τότε και για ποιους λόγους τον άφηνα να με αγγίζει. Οπότε δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, αλλά γιατί εκείνος με γνωρίζει και γιατί έρχεται καταπάνω μου διεκδικώντας ένα φιλί στο μάγουλο εκεί και τότε. Αφού δεν είμαι η ίδια. Αυτή ήταν η τύχη ενός από τους ανθρώπους μου κάποτε φιλιόμουν. Οπότε αν έχω πέσει τόσο έξω στο ποιους φίλαγα και στο ποιους επιθυμούσα, με τι μούτρα να σου πω ότι σε θέλω.

Κι είμαι και μεγάλη πια για να κάνω το χελιδονάκι θα γενώ να πέσω στην αυλή σου.

Ευχήσου μου λήθη.

2009-04-12T14:42:00.000-07:00

Mια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο αδερφές: Η Ομορφιά που ήταν μουγγή και η Επιθυμία που ήταν τυφλή. Είχαν αγαπήσει τον ίδιο νέο και η μητέρα τους, όταν κατάλαβε τί είχε συμβεί πήγε αμέσως στο μαγαζί του νεαρού για να δει τι μπορεί να κάνει. Ο νέος είχε ένα μαγαζί με βότανα κάτω από την Ακρόπολη, μπαίνει μέσα η μητερα τους.
- Ψάχνω το βοτάνι της αλήθειας.
- Κατάλαβα, της λέει. Όμως πρέπει να μου πεις ποιανού είναι η αλήθεια για να σου δώσω το βότανο που θα φανερώσει την δική του αλήθεια.
- Της δικιά σου, απαντάει η μητέρα και τότε ο νέος κατάλαβε ότι τα πράγματα ήταν σκούρα.

Για να καταλάβεις καλύτερα του λέει τότε εκείνη, θα σου πω μια ιστορία: Έχω δύο κόρες την Ομορφιά και την Επιθυμία. Όποιος βλέπει την πρώτη θαμπώνεται τόσο από την μορφή της, που δεν έχει λόγια να μιλήσει αλλά ακόμη κι όταν της μιλήσει, εκείνη μένει αμίλητη και τον κοιτάει με μεγάλα της μάτια χωρίς να μπορεί να απαντήσει γιατί είναι μουγγή. Όποιος βλέπει την άλλη μου κόρη, νιώθει αμέσως τα σωθικά του να καίγονται, πεταλούδες να γυρίζουν γύρω του, το σώμα του μουδιάζει λες και μυρίζει νερατζιές και ψάχνει με το βλέμμα του να συναντήσει το δικό της για να της δείξει πόσο την θέλει. Μάταια όμως, η κόρη μου είναι τυφλή και δεν μπορεί να τον δει. Μόνο αν την αγγίξει μπορεί να της δείξει την αγάπη του.
Η άλλη βλέπει αλλά δεν μπορεί να μιλήσει, τα μάτια της ανταμώνουν με τα μάτια του αγαπημένου της αλλά δεν μπορεί να του πει πόσο τον αγαπάει. Μόνο το άγγιγμα της γιατρεύει το "μου έλειψες".

Οι δυο μου κόρες, όμορφε νεαρέ, αγαπάνε εσένα όπως ήδη ξέρεις. Και να το ξέρεις πως όποια και να διαλέξεις δεν θα στην δώσω αν δεν βρεθεί γαμπρός και για την άλλη.

Γιατί αν η τυφλή Επιθυμία μείνει μόνη της, θα καταρραστεί την Ομορφιά και θα ασχημύνει

Και άν η μουγγή Ομορφιά μείνει μόνη της, θα αφορίσει την Επιθυμία και δεν θα σε ποθεί πια.

Ετσι που σε συμβουλεύω να διαλέξεις ποια θέλεις στην ζωή σου και να περιμένεις μέχρι να βρεθεί νέος ταιριαστός για την άλλη.

Ο νέος μπερδεύτηκε πολύ κι έβαλε τα κλάμματα. Εκλαψε τόσο πολύ που τα μάτια του έχασαν το φως τους. Έτσι τυφλός πήρε έναν φίλο του για οδηγό και πήγε στο σπίτι της Ομορφιάς και της Επιθυμίας. Του άνοιξε την πόρτα η Ομορφιά αλλά δεν μπορούσε να την δει. Τότε ήρθε στο κατώφλι η Επιθυμία και τον άγγιξε στον ώμο. Εκείνος γύρισε και την αγκάλιασε κι από τότε δεν έχει καταφέρει να χωρίσει από εκείνην. Ενώ ο φίλος του που τον οδήγησε ως εκεί κοιτάει ακόμα ερωτευμένος την γυναίκα του την Ομορφιά.

2009-04-09T11:38:00.000-07:00

Ήρθε το καλοκαίρι και κατέβηκε ως την παραλία. Άνοιξε την πόρτα του μαγαζιού, την άφησε ανοιχτή να φύγει η κλεισούρα και σιγά σιγά ξεκίνησε να βγάζει τραπεζάκια έξω πάνω στην άμμο. Έπειτα καθάρισε όσα βλέπει η πεθερά κι άναψε τσιγαράκι περιμένοντας τις πρώτες προμήθειες. Η αμμουδιά ήταν άδεια, εντελώς. Μια βουτιά και ύπνος κάτω από το δέντρο.

Είχαν ξεσπάσει πόλεμοι την προηγούμενοι μέρα, είχε ακούσει για κάτι νεροποντές στο Βορρά που κατέστρεψαν ολόκληρες πόλεις. Αναρωτήθηκε εάν αυτό που τους τσαμπουνάγανε όλο το χειμώνα περί οικονομικής κρίσης θα είχε κάποια επίπτωση στην ταβέρνα. Μπα, σκέφτηκε. Εμείς έχουμε μαιμού οικονομία, οπότε θα έχουμε και μαιμού κρίση.

Ξάπλωσε γυμνός πάνω στην άμμο, κι έχωσε για λίγο το πρόσωπο μέσα στους καυτή σκόνη της. Τα κύματα έφταναν ως τα πέλματα, γλώσσες δροσερές.

Ο πολιτισμός της εικόνας τον εμπόδιζε να σκεφτεί παραπάνω. Θα έρθουν και πάλι κορμιά στην ακτή, θα κοιτάζονται, δεν θα τους νοιάζει τίποτα, πέρα από την εφήμερη εικόνα τους, για μέρες ολόκληρες δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από το να παίζουν με την εικόνα τους και τις εικόνες του άλλου. Διακοπές λέει.

Τουλάχιστον εκείνος είχε κάτι να κάνει μέσα σε όλο αυτό το νωχελικό σύννεφο ανθρώπων που μαζεύονταν. Δούλευε, λέει.

Στην πραγματικότητα διευθετούσε τις ματιές των εφήβων που ερωτεύονταν στην παραλία κάτω από την μύτη των γυμνών γονιών τους.

πωλειται

2009-04-01T13:37:00.001-07:00

Mήπως ν' αρχίσει να γράφει και κανας άλλος;

ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΛΟΓΩ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ

Η τρελλα

2009-03-27T13:54:00.000-07:00

Aπό το Σάββατο είχε αρχίσει να χάνει το μυαλό του.
Την Τρίτη οι φίλοι του τον έχασαν πια. Η σκέψη του είχε φύγει, τα χέρια του έπιαναν τα μαχαίρια, κάποια ουσία έλειπε από το σώμα του, δεν ήταν πια αυτός. Έκαναν ό,τι μπορούσαν, πήγαν σε γραμματείς και φαρισαίους, εισαγγελείς, ένα μαγικό χαρτί που θα επιτρέψει στους Αρμόδιους να του φορεσουν τα βραχιολια. Να του δώσουν μετά φάρμακα έλπιζαν... Αστεία πράγματα. Το μαγικό χαρτάκι και τα ανθρωπάκια με την στολή μόλις είδαν το μαχαίρι να αστράφτει, έκαναν μεταβολή κι εμπρός μαρς.
Τον άφησαν να αλωνίσει όλη την επόμενη μέρα λοιπόν. Τρελλό, με τις πληγές του μυαλού του να πληγώνουν πάνω από δέκα τυχαίους ανθρώπους, πεζούς, με μοτοσυκλέτες ή αμάξια.
Κι αφού πια είχε διαγράψει την τροχιά, άθελά του εκδικούμενος, τον μάζεψαν με την συνδρομή ενός ολόκληρου στρατού.
Όχι τίποτα άλλο, απλά κουράστηκε να τρέχει σαν τρελλός. Που έτσι κι αλλιώς ήταν. Και το είπε ο έρημος, από το Σάββατο: το μυαλό μου δεν είναι καλά. Το είπε.

Τρέμω ακόμη. Εγώ δεν τον είχα γνωρίσει. Αλλά όσοι τον ήξεραν έμειναν άναυδοι: Αυτό το ευγενικό παιδι!;;;

Ας κρυφτούμε λίγο ακόμη πίσω από λογοτεχνίζουσες εκφράσεις και μεταφορές. Αλλιώς δεν αντέχεται.

Τυχαία συνάντηση.

2009-03-21T04:48:00.000-07:00

Στις τυχαίες συναντήσεις είμαστε ανυπεράσπιστοι.

Ακούω το όνομά μου στην Κοραή. Γυρίζω κι ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, φέρομαι φυσιολογικά μα σέρνομαι στα αγκάθια. Με έχει αρπάξει η επιθυμία και είναι έτοιμη να με ρίξει στα βαθιά. Ώσπου θυμάμαι ότι δεν θα αντέξω αν μείνω, μαζεύω τα σωθικά μου από τον πεζόδρομο, μονολογώ σαν από το ανέκδοτό "καλά που δεν πάθαμε και τίποτα" και φεύγω τρέχοντας, Τρέχοντας.

Με ευγενικές φράσεις πάντα.

Στο γυρισμό προς το σπίτι θυμήθηκα ότι την στιγμή αυτή την είχα ξαναζήσει ένα χρόνο πριν στον ύπνο μου, στο όνειρο που την έψαχνα στο Βερολίνο.

Ο πολιτισμός του ανώδυνου

2009-03-07T03:21:00.001-08:00

Στις πόλεις του ανώδυνου, δεν καρποφόρησε βράχος
δεν μαυροφόρεσε ο βρόγχος.

Κι έτσι οι φασίστες ακολουθώντας πανάρχαιες τελετές παίζουν τον μακάβριο ρόλο τους.

Στην λατρεία του εαυτού, οι ψυχίατροι ιερουργούν (εν αγνοία).

Και αν δεν με είχε αγαπήσει εκείνος, εγώ πως θα σε αγάπαγα;

Τον αγαπησα τοσο που εγινα εκεινος. Και αλλαξα πλευρό. Τωρα ισως και να το καταλαβαινω. Με αγαπησε τοσο που οταν εγινα εκεινος δεν μου εφτανε να αγαπω τον εαυτο μου . Εκτοτε ψαχνω να χαρισω τις βαριες του ανασες και τα λαχανιασμενα σ' αγαπω. Η αλλιως μπορει και να ειναι ομοφοβικες ερμηνειες μιας αργοπορημενης ελευθεριας. Απεγκλωβισμου και διαχειρισης για να χρησιμοποιησω λιγο πιο τρεντυ ορους.

Από ποιον θα μάθαινα τον ρυθμό του πόθου;

Έχουν ευδοκιμήσει στο σώμα μου μανταρινιές και ρίγη.

Τα μαύρα ρούχα : χιόνι της αγρανάπαυσης.

Ουδόλως η λογική επαρκεί... είναι λιγική και λιγωμένη πάντα για το πέρα από αυτή.

Όσους η γραφή ευλόγησε, άνθρωπος μη χαριζέτω.

Είπα και ξανάπα.

Κάποτε στην Κάρπαθο, ένας άγγελος γύρω στα 60 που μικρόδειχνε με φιλοξένησε όταν ήμουν απόλυτα ξένη. Μου τον θύμισες gremii και θα του στείλω ένα ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Ο κόσμος είναι χαομένος προ πολλού και μ' αρέσει.

Θυμήθηκα γιατί ερωτεύτηκα ένα συρματόπλεγμα. Δεν ήταν μόνο απλά μαζοχισμός. Ήταν αντίδραση στον πολιτισμό του ανώδυνου. Αν θυμάσαι αταίριαστο πιτζαμάκι με χυμό από ρόδι.

Που τελικά με διάβρωσε ως το κόκκαλο, ας μου καταλογιστεί και το σημερινό χαμόγελο. :)

2009-03-03T10:27:00.000-08:00

Tο πένθος είναι το τελευταίο δώρο του νεκρού προς εμάς.

Το "εμάς" επίσης.

Ο θάνατος την παραφύλαγε στις τέσσερις γωνιές του ταβανιού αλλά του παραδόθηκε γλυκά με σώμα αποστεωμένο, όσο της τράβαγε το σκοινί, τόσο εκείνη λάσκα. Έτσι εκείνος κουτρουβαλιαστηκε χωρίς κόντρα κι εκείνη πέταξε χωρίς δεσμά.

Διάλεξε να μην είμαι εκεί όταν έφευγε. Κάποτε θα μάθω γιατί.

Στο μεταξύ μίλια μακριά γνώριζα την Βίτα σε γιαπωνέζικο εστιατόριο των Βρυξελλών.

Αδημονούσα να μάθω τι λέει αυτό το σταυρόλεξο μέχρι που παραδόθηκα κι εγώ στους ανέμους. Αποδέχθηκα την εξορία.

Και τα πράγματα βρίσκουν την θέση τους, αναμοχλεύονται μέσα στην λάβα ώσπου να κρυώσουν.

ο ΈΡΩΣ κάπου κρύβεται.

2009-02-24T09:32:00.000-08:00

ΕΦΥΓΕ

Με όλα τα μέσα...

2009-02-15T01:37:00.000-08:00

Mόνο το φως να χάριζα
πριν υποκύψω στις σκόνες.
Ένας μικρός υπέροχος κόσμος.

Πιο κοντά δεν γίνεται.
Σκηνικά απείρου κάλλους. Γιαγιά κατάκοιτη και δυο εγγονές που πιάνουν τα τριάντα να διαβάζουν όλες μαζί εφημερίδες.
Ευχέλαια, να διαβάσεις τον απόστολο, τα κεριά καίγονται κυκλικά καρφωμένα στο ψωμί τραβώντας την κατιούσα καθώς ανάβονταν με διαφορά χρόνου ένα ευαγγέλιο.

Ο χρόνος μου βρίσκεται όλος στο νησί. Με περιμένει κάθε φορά που έρχομαι, κρυμμένος στο παιδικό δωμάτιο, τότε που έβριζα την μοναξιά.

Οι εικόνες του ύπνου με την διαύγεια της ημέρας μετά την βροχή. Το νησί καταπράσινο. Έχω ένα βασίλειο και μένω στην καλύβα για να 'μαι ελεύθερη.

Αλήθεια μού 'πεφτε βαρύ το στέμμα.

Τόση δυστυχία που έβλεπα και δεν τόλμαγα να σας μιλήσω γιατί ήταν ύβρις. Έρχονται τα παιδιά που έχουν ζήσει μόνο πόλεμο και το διαβάζω στην κίνηση του σώματός τους, στην αίσθηση του κενού, στα μάτια τους αλλά κι έτσι καμμένοι η τέφρα της ψυχής τους θα μας κάνει όλους σύσταχτους και δεν αφήσει κανέναν απέξω.

Η βία γραμμένη στο αίμα μας. Πως θα ορίσουμε την ειρήνευση χωρίς την ανάγκη της αληθινής βίας; Η προσομοιώσεις είναι μια λύση.

Περνάω τα βράδια μου προσπαθώντας να λύσω τον γρίφο του πολέμου. Και καταλήγω στην αγάπη του ξένου. Κατατάχτε με στους γραφικούς ή γριφικούς.

Υπόσχομαι πως κάποτε οι ιστορίες που μου λενε θα αναπαραχθούν ως τους αρμόζει μέχρι να δικαιωθούν.

Κι η αγάπη μου τότε θα με αγκαλιάσει όπως ποτέ. Και θα ευτυχήσει έστω για λίγο.

Μέχρι τότε η βλακεία είναι ανίκητη κι ο μπομπ ο σφουγγαράκης είναι κυβερνήτης του κόσμου.

Επίσης ονειρεύτηκα ότι γέννησα το παιδί του Ομπαμα, είναι σοβαρή η κατάστασή γιατρε;

2009-02-10T00:59:00.000-08:00

Σήμερα δεν σου αρέσει η Δανάη.

ήξερα ότι θα μου στερήσεις το φως μου.

Με ένα μαχαίρι στην κοιλιά, που θα ρουφήξει τα τρία τελευταία βλέμματα.

Παρόλα αυτά κάθισα ήσυχη. Κι έγραψα για άλλη μια φορά την ίδια φράση, αυτήν που επαναλαμβάνω από γεννήσεώς μου.

Έτσι σας παραπέμπω τον θυμό όπως τον βρήκα, ρακένδυτο και μεθυσμένο ζητιάνο. Δεν τον ελέησα και δεν με ευλόγησε.

Νομίζατε ότι η ταχύτητα δεν θα σας καταπιεί; Η μόνη αντίσταση είναι η μουσική.

Πες ρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ. Πόσον καιρό είχες να γαργαλήσεις την άκρη της γλώσσας; Χαμογέλα, άντε, δεν το κλέβεις κανενός το χαμόγελο.

Το τραγούδι που θα κλείσει την μέρα. Δανάη Παναγιωτοπούλου.

2009-01-31T08:40:00.000-08:00

Το μπάλωμα για σήμερα. Τραγουδαω. Ακουγομαι; Ενα δυο.
Να το:

Ιλιγγος

Με πιάνει μαύρος ίλιγγος στα πόδια σου πριν πέσω
και λύνω τα κορδόνια μου να μοιάζουν με φτερά.
Του πανικού τεχνάσματα μα θέλω να σ' αρέσω
Έλα μια βόλτα στα χαλάσματα, έχω ζευγάρι δεκανίκια
εφεδρικά.

Βαρέθηκα να πολεμώ τους άσσους στα μανίκια
Τα νιάτα μου πεινάσανε και άστοχα χτυπάν
Μα απ' τις παγίδες τρέφομαι σαν όλα τα ποντίκια
Με κάτι αγρίμια ξενιτεύομαι
κι ας ξέρουν μόνο πίσω πως
να μην γυρνάν

Τώρα τα χάδια σου μου λεν "καθένας το σταυρό του"
Με στόμα επιδέξιο ρουφάς την μοναξιά
Αύριο θα παίξουμε ξανά το γυρισμό του ασώτου
Κάποια Αριάδνη σε κοιτά
με μια κλωστή σε δένει και
μας κυβερνά

Το δάχτυλό μου στην πληγή μα ακόμα δεν πιστεύω
Νηφάλια και παράλογη η γη που περπατώ
απ΄την πηγή που ξεδιψάς όλο σταγόνες κλέβω
Κάνε ξανά πως δεν κοιτάς
Μόνο για σένα είπες κάνω
το χαζό

http://www.youtube.com/watch?v=QhuTTKWDj_c

Υ. Γ. Μπουρδολογίας απάντηση που πήρα: "Μη μου τα λές αυτά γιατί τσατίζομαι"
Γιατί τσατίζεσαι; "Έτσι. Γιατί θεωρώ ότι σε αυτό μπορώ να είμαι χρήσιμη στον κόσμο. Μπορώ να συνεισφέρω την τσατίλα μου."

Κι είχε δίκιο.

Η μήπως το ΄χω χάσει τελείως; πείτε κάτι αυτή τη φορά.

2009-01-25T05:27:00.000-08:00

Φοβάμαι να κουνηθώ μήπως και ξεβολέψω την ευτυχία.

Λες κι είναι η τελευταία ευτυχισμένη μέρα του κόσμου.

Λες κι αύριο θα γίνει σεισμός.

Έρωτες μέσα στην βροχή και μάρτυρας των ονείρων στην σιωπή του απόβροχου.

Αγκαλιές σφραγισμένες.

Α - Σφαλισμένα χείλη

Είδα τα σφραγισμένα χείλη χτες: με κατέκλυσαν. Βγήκαν τα φαντάσματα (η πρώτη αγάπη, το σώμα μου άγαλμα στα χέρια του, ο χορος, τα τραγουδια που με ψαχνουν) και με πήρανε στο κυνήγι. Και πάλι εκείνη ήταν εκεί.

Ο Πάβιτς ξαναμοιράζει την τράπουλα του ύπνου μου.

Δυο ρυθμοί: γρήγορη η βροχή, αργή η ανάσα.

Έχοντας το αντίβαρο που θα με τραβήξει έξω από το πηγάδι.....Βουτάω στο παρελθόν.

Της πρώτης αγάπης μου την αδελφή την συνάντησα πριν από 1 μήνα σε πτήση από Ευρώπη. Με κοίταξε, την κοίταξα, ίσως με γνώρισε, ίσως την γνώρισα. Δεν μιλήσαμε. Τι να πω. Εκείνη δεν μου μιλάει χρόνια τώρα, τι να μου πει η αδελφή της. Κι εγώ να της πω; Πως τελικά την είχα ερωτευτεί στα δεκατέσσερα γιατί ερωτεύομαι γυναίκες; Και πως τότε δεν ήξερα τι μου συνέβαινε (και φυσικά για αυτό δεν ήξερα και να το κρύψω). Να την έπαιρνα τηλέφωνο να δω τι κάνει; Εγωιστικό. Θα της θυμίσω πικρές για αυτήν εποχές (μια κλειστή κοινωνία να την κοιτάει - αυτήν την ξένη έτσι κι αλλιώς - περίεργα και διεστραμμένα, να την κατηγορεί στην ουσία, επειδή εγώ την είχα ερωτευτεί). Τι νόημα θά 'χε για αυτήν η αλήθεια; Ίσως να με μισήσει κιόλας. Όχι πως θα με πείραζε πια.

Παλιές αγάπες. Δεν θα ξεφύγουμε ποτέ.

Νέες σφαγές. Δεν θα ξεφύγουμε ποτέ.

Και ξαναλέω: ευτυχία είναι να μπορείς να καθαρίσεις την μια σταγόνα καφέ που χύθηκε στο γραφείο ενώ εκείνη κοιμάται μέσα. Κι έπειτα πιεις την τελευταία γουλιά του.

2009-01-19T13:22:00.000-08:00

Για μια μέρα έκλεισαν τα φώτα. Και στάθηκα στο σκοτάδι κι ήταν όμορφα. Τώρα πάλι όσα λέω ζυγίζονται στα μάτια σας. Ας είναι κι ας το ζήσω. Όπως κάθε αποτυχία.

Ταξιδεψα στα χιόνια πριν κάτι μέρες και δεν το αλλάζω με τίποτα. Από κει μια γατούλα υπό το μηδέν σε ένα ποδήλατο... Να βρίσκομαι μόνη σε μια πόλη που δεν έχω ξαναβρεθεί, όλες οι εικόνες άγνωστες, μια ζαλάδα από το νέο, μια γλυκειά μαστούρα που είχα να ζήσω από την Ισπανία και που θα κυνηγάω τα επόμενα χρόνια. Δεν υπάρχει τελικά κάτι που να συγκρίνεται με το ΤΑΞΙΔΙ. Όσα μαθαίνεις σε ένα ταξίδι ΜΟΝΟΣ σε άγνωστο τόπο είναι ντόπα τρελλή, πανεπιστήμιο εξαετούς φοίτησης και μάσκα οξυγόνου προς τις ρατσιστικές προεκτάσεις του εαυτού μας που όσο, αν θέλουμε να είμαστε πολίτικαλυ κορέκτ... ε ας τις παραδεχτούμε, μπας και τις κάνουμε ζάφτι.

Πρόβατε σε ευχαριστώ για το ξέχεσμα το είχα ανάγκη.

Κι αγαπημένη μου παλιά με ξεχνάς και σε ξεχνάω αλλά δεν θα την γλιτώσουμε την συνάντηση.

Μεγάλα χαμόγελα αδημονούν να εγκατασταθούν στα χείλη σου και να κοροιδέψουν την λύπη σου μέχρι δακρύων. Έτσι κι αλλιώς εγώ έχω βρει ίσκιο κι άπανεμο κορμί. Γείρε κι εσύ. Έλα πέσε.

2009-01-18T12:02:00.000-08:00

ουφ επιτελους μόνη.

Mια μέρα κλείστηκα μέσα.
Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν ίδιοι κι άλλοι που μεταλλάσσονται ανάλογα με τα μάτια όσων τους κοιτάνε. Εγώ είμαι από τους δεύτερους.
Κι έτσι έγινα ιδιώτης και δεν με νοιάζει καθόλου.
Είδα το βαλς με τον μπασίρ..... Βγαίνοντας από την αίθουσα μου φάνηκε σαν να ζούσα στον Λίβανο λίγο πριν τις σφαγές. Σαν να τις μυριζόμουν στον αέρα και να μαι ανήμπορη να κάνω κάτι για να τις αποτρέψω. Η χαρτορίχτρα η Αμινά.

Η τελευταία αγάπη στην Κωνσταντινούπολη μου χάρισε την μεγάλη Αρκάνα. Σκόρπισα την τράπουλα στην θάλασσα και ξέρω πως το μέλλον είναι υπόθεση ζοφερή. Ας το νανουρίσουν τα σαράντα κύματα.

Μου έλειψαν οι παλιές αγάπες.

2009-01-13T11:35:00.000-08:00

Να ξεχαστείς σαν των βουνων το περσινο το χιονι.

Υπ' αυτην την έννοια βούτηξα στην λήθη.

Επήγα και στον δρόμο έφτιαξα μια τράπουλα.

Έριχνα και ξανάριχνα τα φύλλα. Ευχαριστούσα τον συνταξιδιώτη μου.

Γύρναγα το κεφάλι σαν λέαινα που πληγωνεται και ξαμώνει να δει το βέλος.

Ή σαν διεισδυόμενη που γυρνάει να δει το πρόσωπο.

Η αυθαδεια μας απέναντι στους νεκρούς δεν θα συγχωρεθεί ποτέ.

Όυτως ή άλλως. Όπότε συνεχίστε. Ακόμα και της διαμαρτυρίας μας η αυθάδεια.

Δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε το σωτήριο έτος.

Σκατά στον τάφο της αλληγορίας.

Κλεμμένο και δεν θυμάμαι κι από που.

Αδυνατος αγιος και γαλανομάτης. Πρέπει να φυγεις.

2008-12-27T07:43:00.000-08:00

Ονειρευτηκα τον αγιο της θάλασσας, μου κλεισε με τα χερια τα ματια και χορεψαμε ετσι για ώρα.
Κι έπειτα έβγαλε τα χέρια από τα βλέφαρα μου και μου καψε τα μάτια το αλάτι και δεν μπορούσα να δω.

Πρέπει να φυγω για το νησί, με περιμένει ο άγιος της θάλασσας.

2008-12-22T09:44:00.001-08:00

Μολις τελειωσα το στολισμα του δεντρου....
και κατι λειπει, δεν ειναι αρκετα φωτεινο.

Στην Ισπανια εχουνε las fallas... οπότε κανονικα και με το νομο στολιζουν την πολη και μετα καινε.

Κατι μου λεει πως σε εκατο χρονια το καψιμο του δεντρου θα ειναι μια παραδοσιακη χριστουγεννιατικη τελετη. Θα μαζευομαστε ολοι στην πλατεια και θα κανουμε αναπαρασταση του Δεκεμβρη του '08.
Λαθος... θα μαζευονται.

Εμας θα μας μαζεψουν αλλοι.

Θα ΄ρθουν την ωρα που θα κοιταμε τις οθονες. Οπως αποψε.

2008-12-17T14:39:00.000-08:00

"Πετάω νεράτζια στο πουθενά και σπάω το μαγαζί του πατέρα μου που το χρωστάει ακόμα"

Μια παιδική ηλικία υπερπροστευμένη κάποτε, έχασε τα οχυρά της.

Αθωότητα όβερ.

Φοβάμαι.

Γιατί η οργή μεγαλώνει.

Κι είμαι ευτυχής.

Γιατί η οργή μεγαλώνει.

όπως Πρέπει αν είμαστε ακόμη ζωντανοί.

2008-12-15T15:35:00.000-08:00

Στην μεγάλη σιωπή άρχισαν να πέφτουν τα βεγγαλικά
από παλαίμαχους πυροτεχνουργούς και βετεράνους σκουπιδιάρηδες.

Κι όσοι πεθάναν σε θαλάμους αερίων, βρυκολάκιασαν και τα πουλάνε μαζί με την τελευταία πνοή των πατεράδων τους.

Κύκλους γύρω από τα ίδια πρόσωπα ενω τρίζουν τα δόντια τους οι ακαμάτρες.
Ξέρεις δεν σε πίστεψα ποτέ.

Ουτε εσύ.

Δαγκώνω το φιλί κι εκείνο κρύβεται.

Λοιπόν κλείνω και πάλι τις πόρτες, αγνάντεψα μέχρι πέρα αλλά με έφαγαν οι άνεμοι.

Καινε ματια καληνυχτα...

2008-12-10T09:12:00.000-08:00

περί πένθους και οργής ο λόγος θα αργήσει. Τα έχουν ήδη πει.
ο πιτσιρίκος τα λέει μια χαρά, ας μην λέω κι εδώ τα αυτονόητα.

..... η μαύρη αγορά θά 'χει αυτές τις μέρες πρώτο πράμα.
Η ανεργία στον κλάδο των τζαμάδων πατάχθηκε για τον Δεκέμβρη.

όσοι δεν έχουν τζάκι κάψαν μαγαζί.

Και μην νομίζετε πως τα καταφέρνω... μετά βίας άντεξα τα πρώτα δακρυγόνα.

Ένα πράγμα έμαθα με ετούτο το μπάχαλο, πως το πιο ανυπόφορο είναι να μην έχεις μιαν εξήγηση για την βία. (εκ)Παιδευτήκαμε (ίσως) και στο τέλος ο καθείς κάτι βρήκε. Κάτι να πιστεύουμε...

κι όσοι μείναμε μέσα είδαμε το πρόσωπο των κοντινών μας... από πιο κοντά

κι όσοι βγήκαμε έξω το βράδυ, είδαμε την ερημιά της επαρχίας την πρωτοχρονιά.

ανακύκλωση

2008-12-07T11:50:00.000-08:00

Ας κάψουμε έναν ακόμη ανακυκλώσιμο κάδο.
Και το μόνο που τελικά ανακυκλώνεται είναι η βία και η οργή.

Η εκδίκηση ακόμα στο αίμα μας. Παλιές βεντέτες μας έβγαλαν στους δρόμους. Και θα είναι οι ίδιες που θα μας σπρώξουν λίγο πιο χαμηλά και λίγο πιο πίσω.

Η θλίψη κι η χαρά, το πένθος και η δικαιοσύνη θα έρθουν να μας βρουν και να μας την πέσουν. Όσο και να κρεμιόμαστε από την οργή. Αυτή θα μας ξεχάσει.

Κάτι άλλο βρωμάει εδώ, κάτι λάθος λέω. Μα ακόμα κι αν το βρώ, τι;

2008-11-30T10:30:00.000-08:00

Μισή ανάσα
έρεβος ίσκιος
βόρειος οίστρος

Μυρτιά μυρίζεις
μέλι και σχίνο
τα αυτιά βουίζουν

Ρείθρα αμέριμνα
κιονόκρανα ραμμένα
με χορτάρι.

2008-11-22T01:19:00.000-08:00

Λαλούν πολλοί κοκκόροι και κανείς δεν ακούει. Είναι όλοι στο ξενυχτάδικο όπου η ποιότητα της μουσικής ευτελής αλλά ο ρυθμός από τα ηχεία χτυπάει το σώμα και υποκαθιστά πρωτόγονες τελετουργίες με κρουστά και μάγους.

Η δουλειά μας είναι πιο σημαντική από την ζωή μας. Οπότε αν δεν διαχειριστείς την ψυχούλα σου με κάποιον που για αυτόν είναι δουλειά του, απλά την θέτεις σε δεύτερη μοίρα. Εξ ου κι οι ψυχολόγοι.

Η δουλειά μας εξιλεώνει, μας υποτάσσει, την χρησιμοποιούμε για να ανήκουμε.

Και μετά;

Είναι ο έρωτας να βλέπεις το ίδιο όνειρο όταν κοιμάσαι αγκαλιά; Να ηρεμούν όλα μέσα σου όταν είσαι μαζί του; Να τρέχουν καταρράκτες όταν φιλιέστε και στον έρωτα τα σώματα να μοιάζουν με τεράστιες εκτάσεις χορταριού που το φυσάει ο άνεμος.

Ή να ταράζονται όλα μπροστά του; Να γίνονται κόμπος τα σωθικά σου, να τρέμει το στομάχι σου όταν τον βλέπεις; Να εκρήγνυνται ηφαίστεια όταν τον φιλάς, κι η λάβα να καίει όλη την γη σου, στον έρωτα τα σώματα να δαγκώνονται, να νομίζεις ότι η καρδιά σου σταμάτησε, κι όταν φεύγει να περπατάς στην καμένη γη και να αγαπάς την στάχτη, διψασμένη για νερό. Να σου καίει τα μάτια το φως του και να μην μπορείς να τον δεις κατάματα.

Δικαίως θα απαντήσουν πως είναι και τα δύο. Εγώ δεν τα βρήκα στον ίδιο άνθρωπο.
Ίσως γιατί ούτε εγώ είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ούτε καν είμαι μία.

Σκάψε κι άλλο, σκέψου το άλλο
Το άλλο εάλω, και όλα η ύλη
Ενήλικη άυλη στην αυλή μου ουρλιάζω
Σ’ ενάλια κανάλια την γλώσσα μαλλιάζω

ανοιγω το σεντουκι

2008-11-15T07:02:00.000-08:00

Στο λατομείο Βεζυρη έμενε γύρω στα 1980 η Άννα Παπαδάκη, μόνη της μαζί με λίγες κατσίκες.
Αν δεν έχεις δει πρωί να φυσάει αέρας και να έχει ρίξει κάτω τα κουλούρια της γριάς που πουλάει έξω από το σταθμό του μετρό. Αν δεν την έχεις δει σκυμμένη να μαζεύει κουλούρια και λουκουμάδες από το βρώμικο πεζοδρόμιο και να τα βάζει σε ένα χαρτόκουτο, άχρηστα πια. Αν δεν σε έχουν πιάσει τα κλάμματα εκεί καθώς ετοιμάζεσαι να κατέβεις στο μετρό, για τα λίγα χαμένα σουσαμάκια της, τι να καταλάβεις από την Άννα Παπαδάκη. Μόνη σε έναν τεράστιο πέτρινο όγκο. Δίπλα στα γραφεία της διοίκησης δίπλα σε παλιές τροχαλίες, μηχανήματα και κοφτήρες. Από αυτούς που κόβουν τα χρόνια μας όσο τους αφήνεις ακίνητους σε εγκαταλελειμένα λατομεία.
Μετά από λίγα χρόνια βρέθηκε πεθαμένη η Άννα Παπαδάκη και αναρωτιέσαι τι γίναν οι 3 κατσίκες της.

Ίσως να την έψαχναν για μέρες. Ίσως να κράτησαν παρέα στο νεκρό κορμί της γριάς μέχρι να την βρουν οι κάτοικοι. Ίσως και κάποιος να τις είδε λυτές με το σκοινί να κρέμεται σαν ουρά χαρταετού από το λαιμό τους και να κατάλαβε από εκεί ότι η Άννα Παπαδάκη δεν υπάρχει πια.
Η Άννα μπορεί να ήταν γερασμένη πόρνη, κουρασμένη από τον κόσμο που πήγε να μονάσει εκεί που είναι ο Θεός πιο πολύ από ότι στα μοναστήρια. Εδώ είναι Αττική Θεού νταμάρι.
Μπορώ να φανταστώ την ματιά της, μπορώ να πιάσω κουβέντα στο αχτένιστο κεφάλι της.
Μπορεί και να ‘ταν καμιά ξεχασμένη οικονόμος της Βικτωρίας Βεζυρη, (τι όνομα! Για ιδιοκτήτρια λατομείου) που μετά τον θάνατο της κυρίας της ζήτησε άσυλο στο ξεχασμένο κομμάτι της περιουσίας της.
Μια γυναίκα μόνη έχοντας έκταση 15 στρεμμάτων για να απλώνει με το βλέμμα τις αναμνήσεις της. όλα θάφτηκαν από τα μπάζα των μεγάλων έργων εκεί γύρω.
Με βασανίζει η μνήμη της, θέλω να ψάξω για αυτήν.
Ένας γλυκός μύθος του τίποτα γυρίζει στο κεφάλι. Να επισκεφθώ την γειτονιά και να αρχίσω να ρωτάω ποια ήταν και γιατί. Τι δουλειά έκανε όταν ήταν νέα, από πού ήρθε, πως κατέληξε να μένει μόνη της σε ένα λατομείο, απόκληρη τίνος χωριού κάποιας σκληρής επαρχίας κατέληξε να πεθάνει μόνη σε ένα αργούν λατομείο.
Ποιο ήταν το χωριό που έπαιξε ως παιδί, τι έκανε στην χούντα; Η Άννα Παπαδάκη έχει αρχίσει να ορίζει την φαντασία μου. Παίρνει θέση ντυμένη με τα καλά της για να πάει είκοσι χρονών στην εκκλησία. Την κοιτάζω σαν μια εικόνα μακρινού ονείρου που πασχίζεις να θυμηθείς το πρωί. Αν εμφανιστεί άλλη μια φορά στην ζωή μου πρόκειται να τρελαθώ, θα πάω ρωτώντας στα Γλυκά Νερά.
Θα πάω… ίσως εννοεί θα πεθάνω ρωτώντας στα Γλυκά Νερά.
Λοιπόν τι να κάνω. Χάνω τον κόσμο.
Προσπαθώ να διακρίνω τι φοράει, σε ποια εποχή ζει, ποιος τοίχος βρίσκεται πίσω της, είναι στην πόλη ή στο χωρίο. Όχι ακόμη ομίχλη. Κάποτε θα πουληθεί κι η ομίχλη παππού της Μήτσορα, μόνο σε κάποια νυχτερινά μαγαζιά .

Φαντάζομαι τα πέλματα της Άννας Παπαδάκης, ένας οξύς πόνος διαπερνά το μάτι μου και με δακρύζει ακούσια. Αυτή η γυναίκα είναι το φάντασμά μου, ένα από τα πολλά που με κατατρύχουν. Πες μου γιατί οι Ερινύες είναι πάντα γυναίκες και γιατί τις ερωτεύομαι. Τα λεσβιακά μαγαζιά, χώροι λατρείας των Μαινάδων, όπου θυσιάζουμε την γλυκύτητα του βλέμματος για την άγρια χαρά της πληγής. Μου λείπει η ησυχία, αλλά αφού ξέρω ότι δεν θα αντέξω παρά μακριά σου.
Θα σε φωνάζω και θα σε σκέφτομαι πάντα ακόμα κι αν σου δίνω λάθος ονόματα.

Τα μυρμήγκια που κάποτε η ένιωθε στα πόδια και στο σώμα η γριά Άννα Παπαδάκη, όταν λίγο πριν το τέλος της έμενε ώρες ακίνητη και μούδιαζε από την σιωπή, επανήλθαν για μια ονειρική συμφιλίωση μετά τον θάνατό της, ώστε να την νιώσουν και αυτά.
Μικρά πυροτεχνήματα ημέρας έπεσαν στο λευκό νταμάρι την στιγμή που το πρώτο μυρμηγκάκι ταπεινά άγγιζε την σάρκα της. Σχεδόν την χάιδευε.

Η ξανθιά χιτλερική μορφή που έκρινε την τύχη του λατομείου κάποια χιλιόμετρα μακριά σε ένα δικαστήριο ένιωσε εκείνη την στιγμή ένα περίεργο μυρμήγκιασμα. Εγκαταλείπω σκέφτηκε, οι δυνάμεις μου με αφήνουν. Και λιποθύμησε. Άγνωστο γιατί δήθεν.
Καμιά τύχη δεν κρίνεται εκεί πέρα για αυτό λιποθύμησε. Η τύχη μας κρίνεται από τα μουδιάσματα. Όταν μουδιάζει ο αέρας γύρω σου και ανατριχιάζεις ξέρεις τι σημαίνει; Όχι για αυτό σωπαίνεις. Το σιωπηλό χαμόγελο του ανήκειν δεν το ξέρεις. Για αυτό θα ναι πατρίδα σου η κάθε άγνωστη πεθαμένη Άννα Παπαδάκη.

Η εκείνος ο ανθοπώλης από ένα νησί του Αιγαίου όπου άφηνε με διαθήκη στον γιο του το 1/3 της σοδιάς των λουλουδιών του.

2008-11-09T00:30:00.000-08:00

Έτσι να είναι οι Κυριακές. Ξάγρυπνες μα χωρίς να τους λείπουν όνειρα.

Ερεθισμένες, ελαφρά πιωμένες. Και με το σώμα να διαγράφει κύκλους γύρω τους.

Μια φιγούρα που χαζεύει. Το χτες έρχεται και φεύγει, το χαμόγελό μου μένει.

Οι χοροί για κείνην, τα πρώτα κλάμματα στο τραγούδι της .

Τα φιλιά για κείνον, τα πρώτα ράμματα για την γούνα μου.

Σας γυρνώ την πλάτη και φεύγω όπως πρέπει.

Με τον ήχο της καφετιέρας, κλικτικ τσακ.

φωτογραφία: C.Molla

2008-11-03T13:14:00.000-08:00

Να τα λοιπον τα σύννεφα που κοιτάζω απ' το μπαλκόνι όταν σας γράφω.

Στροβιλίζομαι. Προχθές έκανα πάλι τον κόσμο σπίτι μου. Αρκεί να δω το αστερακι και η σαλάτα από το γρηγορομπουκωμα γίνεται δείπνο, το παγκάκι της στάσης λεωφορείου τραπεζαρία, ο κόσμος γύρω μια οθόνη τηλεόρασης και ορίστε: ο κόσμος είναι πάλι δικός μας. .... όπου αποδεικνύεται ότι είναι επαναστατική πράξη να ανακαταλάβεις (μήπως και καταλάβεις) τον αστικό (ναι είχαμε και στο χωριό μας αστικό) χώρο. Γιατί προυποθέτει την ικανότητα να εδραιώσεις οικειότητες σε ανοιχτούς χώρους ή αλλιώς να ανοίξεις το βλέμμα σου και την καρδιά σου σε περισσότερα τετραγωνικά από αυτά που αναλογούν στο διαμερισματάκι σου. Δεν ξέρω αν γράφω τις τεράστιες πίπες, καθότι πάλι άυπνη, Ζουγανέλης Μπουλάς χτες κεντήσανε, αλλά το πρωί άντε να τα βγάλεις πέρα, κι είμαστε ήδη στο επόμενο βράδυ και σε είκοσι λεπτά στην μεθεπόμενη.

Αγαπημένο μου γραφτήρι, δεν ήτανε για σένα τα λόγια αυτά. Αλλά αυτά που έρχονται:

"Λούφαξε ο έρωτας μπρος στα μεγάλα λόγια

στην ληστρική επιδρομή των ανεκπλήρωτων και στην μεγάλη πείνα.

Φοβήθηκε και την έκανε με ελαφρά.

Έτσι μουγγάθηκα, καλύτερα έτσι.

Κι είναι τα δώρα πιο πολλά

αφού όσες φορές εκλιπάρησα

το μαστίγιο ήτανε πιο οξύ.

Μα τώρα που είναι πεθαμένα τα δικά μου, κοίτα να δεις πως έρχονται τα ξένα.

Η τα πεθαμένα είναι πια ξένα κι όσα έρχονται δικά μου;

Ο ίδιος ο ίσκιος μου σκιάχτηκε απ΄ τη λαχτάρα.

Μια μουσική να μου διαβρώνει την ζωή, θυμάσαι.

αγαπημένη μου που δεν σε αγάπησα. Προφανώς είναι ανώδυνο να το πιστεύουμε, το πίστεψα ήδη.

Ώσπου να ρθει η σκουριά και να μην κουνιέται πια τίποτα, απ' την καλολαδωμένη μηχανή των πληρωμένων ερώτων. Πληρωμή με χαμόγελα, αγάπες, τρυφερότητες, ειλικρίνειες.

Όμως πληρωμή.

Δεν θα ξαναζήσω ποτέ την βρώμα στο τραίνο από Θεσσαλονική και το κουρασμένο βλεμμα σου, α τι όμορφη στιγμή. πάνε χρόνια...

Υ.Γ. Πάντως η αλήθεια είναι πως τώρα χαμογελάω συχνότερα.

Το ιδιο κάνει.

2008-10-22T13:50:00.000-07:00

Έχει πια καεί το καλό. Έχει στραγγίξει κάπως.
Δεν ξέρω τι θα μείνει απο όλα αυτές τις σκέψεις που ανεπεξέργαστες πάνε στον κάλαθο. Πόσες κάθε μέρα. Κι από τα συναισθήματα που θάβω σε ομαδικούς τάφους.
Από την μία το ανεπεξέργαστο έχει και τα καλά του: πεθαμένο μωράκι στον παράδεισο, ή αλλιώς μακάριοι οι μη γνωρίζοντες κι είδατε την κατάντια της Κασσάνδρας. Η επεξεργασία συναισθημάτων συχνά μοιάζει με μελλοντολογία.

Από την άλλη το μόνο που εμφανώς μου μένει είναι φτηνές σοφιστείες. Ίσως για αυτό να είναι η πρώτη φορά εδώ μέσα που περί ερώτων ουδέν αλλά έχω κέφι να πω για το γιαούρτωμα του Αντώναρου που έτυχε να δω προχτές στα εξάρχεια . Ακόμα όμως και για αυτό, θα αποφύγω την κύρια είδηση. Θα επιμείνω στην εργαζόμενη στην γειτονιά η οποία όταν την ρωτήσαμε ποιος ήταν απάντησε με σιγουριά: Ο Αντώναρος από το Πασοκ. Βρε από την ΝΔ είναι, όχι από το Πασοκ να επιμένει, μέχρι που τους απαξίωσε: "Εγώ δεν ασχολούμαι και δεν τους ξέρω, το ίδιο κάνει".

οικείος παραλογισμός

2008-10-20T13:24:00.000-07:00

Aς παλέψουμε και σήμερα

Να δημιουργήσουμε έναν οικείο παραλογισμό.

Να βρούμε απάγγιο.

Χρωστάει της Μιχαλούς η λογική, δεν μιλάμε για απλή χρεωκοπία.

Οπότε πρέπει να ταχταρίσουμε το οικείο ίσαμε που να γεννήσει.

Τον παραλογισμό που θα μας κρατήσει μετέωρους με τα μικρουλικα φτερά, διάφανα, σαν κουνουπιού.

Τον παραλογισμό που δεν θα μας επιτρέψει να λιώσουμε απο το βάρος και την ταχύτητα πάνω στα βράχια.

Το αγαπημένο παράλογο κι έλα εσύ να μου πεις πόση λογική έχει η αγάπη.

Οπότε επιτρέπεται να πιπιλάμε τις στιγμές που μας γλύκαναν μέχρι να λιώσουν. Κι η έλλειψή της τόσες μέρες και το βάσανο, κι η αδιαφορία κι η λύτρωση. Ευλογημένα.

Αν δεν κάνουμε αυτό που αγαπάμε, είναι αδύνατη η ζωή. Το κατάλαβα όταν κινδύνεψα και όμως δεν ήταν ο σωματικός πόνος που με τρόμαζε, αλλά ότι ήμουν υποχρεωμένη να περάσω άλλες δυο μέρες σφιχταγκαλιασμένη με κάποιον που ήδη απεχθανόμουν.

Εκεί πια το παράλογο μασκαρευόταν κι όλα χορεύαν γύρω μου πριν με ρίξουν στην πυρά. Όμως έφταιγε πως δεν μου ήταν οικείο τίποτα. Έτρωγα τις σάρκες μου να αντέξω στην πείνα του εαυτού μου. Δίψαγα για να θυμηθώ πως σκέφτομαι και πως μιλάω.

Για αυτό σου λέω δεν μουρμουράω ευτυχισμένη τραγουδάκια έτσι τυχαία. Είναι δώρο. Κι ας μην σου άρεσε ενίοτε. Ηρεμείς την θάλασσα κι αυτή σου τραγουδάει, σχεδόν χωρίς να την καταλάβω αρχίζει, με ένα χαμόγελο που τρύπωσε και χουχούλιασε στο πλάι σου. Θαλασσονίκη.

φωτογραφία: Παναγιώτης Χαχής

λες;

2008-10-18T02:15:00.000-07:00

Ρε λες;
Λες να φταίει μόνο η κούραση;
Λες να φταιει οτι βλέπω κάθε μέρα 10-20-40 ανθρώπους να κλαίνε, να πεινάνε, να οργίζονται, να θυμώνουν, να είναι άρρωστοι κι άστεγοι;
κι αναλαμβάνω την ευθυνη να τους βοηθησω ή να τους εξηγήσω γιατί δεν μπορώ να τους βοηθήσω. Και μετά μου φταίνε οι έρωτες...
Γιατί σήμερα που δεν δουλεύω, ούτε άκυρα ούτε έρωτες. Η μέρα είναι χαμογελαστή, κανείς δεν μου λείπει... Ήαπλά δεν το παραδέχομαι; ή θα μου έλειπε αν μου μίλαγε;

Πρέπει να πάω να κοιταχτώ, ε;

Η απλά να χορτάσω ύπνο για ένα ακόμη βράδυ;

Κι αυτή η βρωμοανάρτηση έπρεπε να σβηστεί και να την ξαναγράφω;

κοχυλι

2008-10-15T14:48:00.000-07:00

κι όταν λυθούν τα μαύρα μάγια

κάτω απ΄των άστρων την ανταύγεια

Ξυπνάω χαράματα πριν το σεισμό. Τον περιμένω κι έρχεται. Όταν γνωρίζω ανθρώπους που έχουν ρίζες στην κραυγή, η έκτη αίσθηση ξυπνάει. Έρχεται και με ξυπνάει πάντα χαράματα να δω την αρχή της ημέρας και να οσμιστώ τον καιρό. Μου στέλνει φάσματα και φαντάσματα, προαισθήσεις, ανησυχίες και βεβαιότητες. Έτσι λοιπόν στις 5.15 το πρωί είχα ξυπνήσει με το στομάχι να πονάει από το τσίπουρο που ήπιαμε και κάτι περίμενα.
Όπως παλιά, τότε που ήμουν ερωτεύμενη με την Αναστασία. Επί δύο μήνες ξύπναγα χαράματα και την έψαχνα. Το πιο βασανιστικό ήταν όμως το νυχτερινό. 2 με 4. Να την ψάχνω στο κρεβάτι. Εκείνη που δεν είχα ποτέ στην ουσία. Αλλά τα συναισθήματα δεν έχουν πια σημασία. Πιο πολύ πλάκα έχει να πω πως έτρεχα πίσω της αλλά αυτά είναι από άλλο βιβλίο.
Έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε.

Και έχω από τότε να το πάθω αυτό του να ξυπνάω χαράματα και να ψάχνω.

Και τι θα πει ερωτεύτηκα. όποιος πιο πολύ μας βασάνισε, ή όποιος πιο πολύ έκανε τη ψυχή να χαίρεται όταν το σώμα έτρεμε, ή όποια χάρισε ένα χαμόγελο και την σιγουριά πως ό,τι και να γίνει, δεν θα πάψει να με αγαπάει, ή όποιος μου χάρισε την αίσθηση πως ό,τι και να γίνει ποτέ δεν θα πάψει να με ποθεί. Ή όποια με έκανε να νιώσω ότι δεν θα με βασανίσει με ανεκπληρωτες επιθυμίες γιατί ένιωσα πλήρης σε μια βραδιά – κι οι άλλες βραδιές να ψάξουν μόνες τους νόημα στην ζωή χωρίς να κρέμονται από αυτήν την μία.

Δεν ξέρω.
Εγώ νομίζω πως ερωτεύομαι τον άνθρωπο που με κάνει να θέλω να του μιλάω διαρκώς. Σε έχω ερωτευτεί λοιπόν; Είναι απλά αρρώστια; Γιατί λες πως θα με είχε πιάσει μεγαλύτερη κατάθλιψη εάν είχαμε κοιμηθεί μαζί;

Ξέρω πως δεν θα μπορούσα να έχω σχέση μαζί σου. Και ξέρω πως αν κοιμηθώ ένα βράδυ μαζί σου μετά θα νομίσω ότι είναι δυνατόν κάτι τέτοιο. Ενώ δεν γίνεται. Γιατί εγώ ξυπνάω το πρωί και χορεύω, εσύ ξυπνάς και καπνίζεις …υποθέτω. Τελοσπάντων δεν χορεύεις.

Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το ότι σου μιλάω συχνά όταν είμαι μόνη μου, ότι μου λείπει η κουβέντα μαζί σου. Ξέρεις, όσα δεν φτάνει η αλεπού τα γυρνάει σε πλατωνικά. Κι ας μένω σιωπηλή όταν σε βλέπω.

Ήσουν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που ήθελα να μιλήσω την ώρα του σεισμού. Τον ένιωσα πολύ δυνατά, στην αρχή η λογική ανέβασε στροφές να νικήσει τον πανικό και να με κρατήσει ακίνητη, να μπορέσω να σκεφτώ ότι καμία κίνηση δεν είχε νόημα. Και μετά πρόλαβα να σκεφτώ ότι ακόμα κι αν είχε νόημα κάποια κίνηση, θα προτιμούσα το τελευταίο κλάσμα του δευτερολέπτου μου πριν πεθάνω να το διαθέσω σε μια σκέψη, ας σκεφτώ κάτι όμορφο, παρά σε μια απεγνωσμένη κίνηση και παρακάλια στην ελπίδα.
Έτσι έμεινα ακίνητη. Μόλις πέρασε το πρώτο κούνημα ανέβηκε από τα πόδια μου ως την πλάτη το ρίγος του φόβου. Τότε και να ήθελα δεν θα μπορούσα να κουνηθώ. Ήρθε κι ο δεύτερος σεισμός και τότε αποφάσισα ότι δεν άντεχα και σου ‘στειλα μήνυμα.
Μικρές λακωνικότατες δύο απαντήσεις σου. Δεν ξέρω αν σε ξύπνησα ή όχι, πάντως εγώ χάρηκα τόσο, σαν να πήρα οξυγόνο. Τέσσερις λέξεις όλες κι όλες έστειλες κι εγώ να χαίρομαι μαζί τους ως την άλλη μέρα. Και ταυτόχρονα γελάω με την χαρά μου και την κοροϊδεύω. «Χαζή χαίρεσαι με τέσσερις λέξεις».
Ναι έβλεπα στον ύπνο μου ότι ταξίδευα για να σε βρω. Με τραίνα και πλοία κι αμάξια. Ταξίδευα και ρώταγα για σένα και τότε μια φίλη ή η μητέρα σου με πήγε σε κάτι νεροτσουλήθρες όπου κρυβόταν ένα περίεργο ίσως μαγικό μηχάνημα και μέσα σε αυτό ήταν το μυστικό σου. Με άφησε μόνη μαζί του κι έπρεπε να σκεφτώ ή να εφεύρω έναν νόμο της φυσικής προκειμένου να λύσω το μυστικό, και αν τα κατάφερνα θα σε έβρισκα. Το έλυσα. Δεν θυμάμαι τώρα πως. Θυμάμαι πως κατάφερα να καθοδηγήσω ένα μικρό μεταλλικό μπιλάκι, σαν ρουλεμάν, και να το κάνω να φανεί μέσα από ένα ξύλινο κουτί. Ίσως να είχε να κάνει με κάποιον τρόπο μετάλλαξης της ύλης ο οποίος βασιζόταν στις δυνάμεις του μυαλού και των επιθυμιών μας. Όπως και να’ χει εγώ το βρήκα το μυστικό σου στον ύπνο μου. Αλλά μετά ξύπνησα κι είχε σεισμό.

Δυο βράδια κοιμάμαι στον καναπέ. Είναι πιο κοντινός σου, κοιμάμαι με τα ρούχα. Μέσα το κρεβάτι έχει ακόμα αρώματα και δεν θέλω. Οπότε στριμώχνομαι στον διθέσιο καναπέ, τα πόδια πάνω σε τραπεζάκι.
Ρε γαμώτο αν μου πεις τι είναι αυτό που με γοητεύει. Δεν το ξέρω, δεν το βρίσκω, δεν ήρθα προκατειλημμένη για να γοητευθώ από σένα, άνοιξα τα μάτια και σε παρατηρούσα. Και αυτό που έβλεπα ήταν παράδοξο και αιχμηρό. Και μου άρεσε.

Λες να είναι ότι με κάνεις να δω πράγματα για μένα. Ή ότι εγώ δεν προλαβαίνω να διαβάσω και παίρνω από σένα αυτήν την αίσθηση που μου λείπει. Λες άμα είχα χρόνο να διαβάσω όσα έχεις διαβάσει (με άλλα λόγια λέω ότι με γοητεύει η γνώση πάνω σου) να μην γοήτευες εσύ. Μπα το ξανασκέφτομαι και όχι. Γιατί δεν είναι γνώση αυτή η υπέροχη αμεσότητα με την οποία απευθύνεσαι στους ανθρώπους. Δεν είναι γνώση βιβλίων, είναι αγάπη για ανθρώπους. Το πώς μιλάς στα γκαρσόνια, ίσως σε κάποιους περαστικούς. Ε ναι είναι πολύ όμορφο. Ποιοι φιλόσοφοι και ποιοι σκηνοθέτες. Απλά ευγένεια.

Αναρωτιέμαι πως την βγάζεις δίχως αγκαλιές, δεν ξέρω μπορεί και να έχεις. Άσε το σεξ στην άκρη, αυτό λύνεται. Αλλά η αγκαλιά, πως αντέχεις χωρίς. Ίσως είναι πως έχεις βρει τρόπους να αγκαλιάζεις του ανθρώπους με το βλέμμα, το χαμόγελο, τα λόγια και την χροιά της φωνής, οπότε η σωματική ανάγκη καλύπτεται έτσι. Αν κρίνω από το πόσο γεμίζω όταν μιλάμε ίσως να ‘χεις αυτό το χάρισμα.

Δεν παιδεύτηκα άλλο να ζητάω να δοκιμάσω το σώμα σου. Το ‘κανα μια φορά να θέλω μόνο μία γυναίκα και το πλήρωσα. Λες κι είμαι φτιαγμένη για να ποθώ και για να ενώνομαι με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Αν πάω να φορτώσω σε έναν τους πόθους μου …. Θα λυγίσει. Θα με φοβηθεί και θα φύγει. Δεν αντέχει το βάρος μου. Φτηνές εξηγήσεις, μπορεί εμένα να μην μου φτάνει ο ένας, ή να φοβάμαι να επενδύσω μόνο σε έναν γιατί άμα τον χάσω, ή ακόμα χειρότερα άμα τον βαρεθώ γιατί αυτές είναι ακόμα μεγαλύτερες απώλειες,….τότε πάει ο κόσμος μου χάνεται, και τραβιέται το χαλί κάτω απ΄ τα πόδια και πέφτω στον γκρεμό. Για πόσο πάλι. Οπότε ένα φιλί απόψε εδώ, κι ένα αύριο εκεί. Δεν είναι πως δεν αγαπώ, πως δεν θα είμαι ειλικρινής, Είναι πως ξέρω το τέλος κι έτσι κάνω μικρή αρχή.

Ας σου κλέψω πάλι λόγια: Όποιος βρίσκει εύκολα τον κόσμο, εύκολα τον χάνει.

Ας μην πανικηβάλλομαι.

Ξέχασα να πω: έχεις γιατρέψει πολλά. Ψάχνω κάτι ουλές και δεν τις βρίσκω.

2008-10-12T12:35:00.000-07:00

Μυρίστηκα την άρνηση και έσπευσα να ερωτευτώ.
Λες πως είμαι έτοιμη να αφιερωθώ στους πόρους ενός δέρματος και προσεκτικά πας να το αποφύγεις, ή έτσι νομίζω. Γιατί εσύ τελείωσες με τα αναθήματα δήθεν. Και δεν μπορείς να αφιερωθείς. Ψέμα. Χρόνο όμως αφιέρωνες. Και πολύ χρόνο για το λίγο που με ξέρεις και σε ξέρω. Τράβα τώρα μια εξαφάνιση να μάθω. (Ήδη βέβαια…)
Λέω πως χάνεις την αίσθηση του να γοητεύεις με το σώμα σου και σου κρύβω πως το προηγούμενο βράδυ με γοήτευσες με το σώμα σου. Όχι με την εικόνα, ναι αυτό το αποφεύγεις τόσο που σχεδόν το καταφέρνεις. Για αυτό και το θύμα είναι ανυποψίαστο.
Με την αίσθηση. Η ζεστασιά της αγκαλιάς. Εκείνη η ξαφνική πριν με αποχαιρετήσεις, είχε τόση δύναμη το σώμα σου, κύμα που με τυλίγει. Κι έμεινα ακίνητη για να σταθώ όρθια και να μην με ξεβράσει στην άμμο ο αφρός. Και νόμισα πως αυτό ήτανε και δεν τρέχει τίποτα. Κι όμως πέρασε καιρός κι ακόμα ψάχνω. Και να’ τανε της πείνας, όχι.
Με διαπέρασε πιο πολύ από όσο νόμιζα, διαχύθηκε μέσα μου σαν ηλεκτρισμός. Έπειτα έφυγα. Και η αίσθηση της αγκαλιάς σου ξανάρθε εκεί που δεν την περίμενα. Στον οργασμό. Όχι στον ερεθισμό. Αλλά στο τέλος, έρχεται (έρχεται μόνη της δεν μπορώ να την καλέσω όταν εγώ θέλω, ούτε μπορώ να την διαχειριστώ ως μνήμη, ούτε να την χρησιμοποιήσω ως αφορμή ηδονής) η αίσθηση της αγκαλιάς σου, σβήνει τις πορνοεικόνες και μου γαμάει τα σπλάχνα με ένα τράνταγμα που θα θυμάμαι. Αδιαθέτησα 5 μέρες νωρίτερα. Έπειτα σε συνάντησα και πήγαμε για καφέ όπου σου είπα πως δεν θέλεις να γοητεύεις με το σώμα σου. Ψέμα. Φυσικά.

Κι ήρθε η άλλη μέρα. Χάθηκες, έφυγα, βρέθηκα σε άλλες αγκαλιές δυο βήματα από το βρεθώ στο κρεβάτι. Και αυτό που με κράτησε είναι πως στο σπίτι μου βρίσκεται η αίσθησή σου.

Μου λές πως θέλω να αφιερωθώ και πως για αυτό εσύ δεν.

Αυτά έγραψε και ένα δύο τρία μπλουμ, τα ξένα χάδια πήραν την υπηκοότητα σου. Τίποτα πια δεν με κράτησε.

…τελικά Πέρασα καλά.
Κραιπάλες και φιλιά στα Σώματα. Ακόμα τα μαλλιά μου μυρίζουν. Ακόμα τα γόνατα τρέμουν κι ακόμη η γλώσσα μου ψευδίζει, οι μύες των χεριών μου πιάστηκαν. Οι εικόνες πηγαινοέρχονται στις φλέβες, κυλάνε στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού ως το ρίγος της κοιλιάς και το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού.
Αχ οι μυρωδιές. Αγκαλιές: φαγητό που βγήκε απ’ το φούρνο. Επιθυμίες.
Παραδέχομαι πως σε έψαξα, πως η εικόνα σου ήρθε και μου ζήταγε τα ρέστα πως δήθεν την απατάω. Αλλά την έστειλα αδιάβαστη. Μου ‘πες να μην βασανίζομαι. Ορίστε: οι ηδονές του αηδονιού στο πιάτο. Διαθέσιμη σε όσους με επιθυμούν. Oι αφιερώσεις στα ραδιόφωνα.

Ας πιω τώρα μια γουλιά κρασί.
Υγεία.

2008-10-08T13:35:00.000-07:00

Στάζει από τα μάτια σου γλυκό νερό. Κι είχα ξεχάσει να βλέπω. Πως είναι να κοιτάς το σπίτι σου που κάθε μέρα βλέπεις και να ρθει ο ξένος για να καθρεφτιστεί στα μάτια του η ομορφιά του σπιτιού σου.

Έτσι ήρθες στο νησί να μου θυμίσεις πως έβλεπαν τα μάτια μου στα δεκατέσσερα. Τότε ο κόσμος μου ήταν όπως ακριβώς τον Είδες.

Κοιτάς το σώμα σου στον καθρέφτη αλλά μόνο στο βλέμμα του Άλλου πείθεσαι για την ομορφιά του.

Δρόμος ήταν και έφυγε.

Όνειρα γλυκά να έρθουν. Εδώ αγρύπνια.

2008-10-06T14:37:00.000-07:00

Αρχίζει από μια λαβή παλαιολιθικού εργαλείου η καρδιά και καταλήγει στο κοτσάνι της τριανταφυλλιάς του κήπου σου.
Πότε η εξάρτηση είναι φυσιολογική και πότε όχι. Γιατί είμαστε επιρρεπείς στην θλιψη. Η σκέψη παγώνει και το στέρνο συστέλλεται προσπαθώντας να μην αναμοχλέψει την πληγή.
Οι ίδιες λέξεις πάντοτε ενώ θα αρκούσε να περιγράψω πως το λιοντάρι κατασπαράζει την λεία του. Για να ζήσει, να τραφεί. Σου λέω πως έχει αγρύπνια εδώ. Μα είναι δική μου καταδική μου η αγρύπνια. Ετοιμη κιόλας να φορτώσω τα άπλυτα πέντε χρόνων στο καινούργιο πλυντήριο. Εμ δεν χωράει.
Πότε είναι ο έρωτας αρρώστια; Και γιατί όχι; Κι αν ξεκινήσω τις θεραπείες...... θα μπορέσω ποτέ να ξαναερωτευτώ. Σάμπως τώρα μπορώ; Και τί νόημα έχει να αντέξω να ζήσω λίγο πιο ισορροπημένα, λίγο πιο ευτυχισμένα. Λες και φτιαχτήκαν μόνο για να γελάν τα χείλη.
"Έχε γεια κι εγώ πηγαίνω με τα χείλη μου καημένο".
Στο παραλήρημα του φθόνου βγήκαν δάκρυα ευτυχώς. Μπόρεσαν να ξεπλύνουν με το αλάτι τους την απροκάλυπτη γύμνια.
Ξέρω πως δεν χρωστάς πουθενά και περισσότερο σε μένα και γιατί να βρεις ρούχα να με ντύσεις. Άντε και πως να πείσω το παιδί που κλαίει μέσα μου πως δεν έχει φέτος καινούργια ρούχα.
Με συχνότητα 4 ημερών τσακίζω. Και πάλι από την αρχή.

Και αυτό πια με το να μην πετάω τίποτα. Αφού στο τέλος δεν αντέχεται το βάρος.

Η οικειότητα θα μπει στην άκρη και θα την κοιτάω πεινασμένη.

Πάλι στο χώμα και πάλι απ' την αρχή. Δεν κοστίζει τίποτα. Λίγες γραμμές.

2008-10-02T14:17:00.001-07:00

Στην πρώτη συνάντηση το σώμα ποτίστηκε μόνο απ' τα λόγια. Χωρίς σχεδόν φύσημα άρχισαν οι καρποί του να πέφτουν στο χώμα. Ώριμοι, μαλακοί αφήνουν μια λακουβίτσα στο έδαφος... αν τους πιάσεις στο χέρι σου.

Και μες στην νύχτα ξαναγέμισε το δέντρο πορτοκάλια. Ξύπνησα απ΄το βάρος των κλαδιών μου, κι ως τον πρώτο μοναχικό οργασμό αδυνατούσα ως και να κινηθώ. Δεν είχα πόδια, ειχα ρίζες.

Ύστερα έτρεξα, νόμιζα να ξεφύγω μα ήμουν πάντα πίσω σου. Δεν σε πρόλαβα. Έστειλα τους χαρταετούς μου κι έκοψα τα σκοινιά. Εκεί μπλέχτηκες: στους σπάγγους που είχαν μυρίσει ουρανό.

Και τότε ξάπλωσα πάνω στους καρπούς στο χώμα. Κι ήταν η πρώτη φορά που ο οργασμός είχε πρόσωπο. Χωρίς να σε έχω αγγίξει. Με μόνα στοιχεία της εξίσωσης κάτι βιαστικές αγκαλιές αποχαιρετισμού, καλωσορίσματος και φιλιά στο μάγουλο.

Λοιπόν που είσαι; Πρέπει να συγκρατηθώ και να κάνω πως δεν θέλω να πάρω το πρώτο τραίνο για το Βορρά. Δεν πιάνω το τηλέφωνο γιατι δεν θα το κλείνω. Αλλά και πάλι τι να πω, τι να μου κάνουν τα σύρματα. Το σώμα θέλω. Με προδίδουν οι φαντασιώσεις που ως τώρα είχα, χλομιάζουν την ώρα της κορύφωσης και έρχεται το προσωπό της. Οι σπασμοί εδράζουν πλεον στα σπλάχνα κι όχι στα ηδονικά του χείλη.

__ . ___

Αεικίνητα μάτια. Κοιτούν με την ταχύτητα της κόρης του ματιού επιβατών τραίνου. Βρίσκεσαι διαρκώς σέ έναν συρμό. Του μετρό ή του σουρσίματος.

Βλέπεις τις πιο μικρές κινήσεις του αέρα δίπλα σου. Καλύπτεσαι κάτω από ράσα, μεταξωτά και λινά μα ευτυχώς δεν μου κρύβονται όλα. Βλέπω στην μέση των χειλιών μια τέλεια μικρή καμπύλη. Πεισματωμένο βλέμμα γερακιού ή αετού, γυρίζεις να με δεις και με έχεις ήδη κοιτάξει δυο φορές πριν να με δεις. Η γυναίκα που κοιτάζει πιο γρήγορα απ΄το βλέμμα της.

Ποιο χάδι σου οσμίστηκα πριν γεννηθεί κι αρχισα να γουργουρίζω κελαηδώντας. Εκεί στο τρίστρατο. Σε ειχα βάλει στο πιάτο και παρήγγελνα και δεύτερο.

αντιγραφή μέρους της 30-9-2008 μικρά χαρτάκια κατά την διάρκεια συνεδρίου. Φωτογραφία: Γιάννης Κωσταντής. Η νύχτα που δεν πέρασε.

ονειρευτηκε την φυλακη

2008-09-28T01:55:00.000-07:00

Με βάλαν λέει φυλακή. Θυμάμαι τον δισταγμό πριν πατήσω το πόδι μου για να μπω μέσα αν και ήξερα ότι δεν έχω άλλη επιλογή. Ποσο ήθελα για ένα ακόμη δευτερόλεπτο να μην εισέλθω. Ένα καφκικό όνειρο, όπου βρισκόμουν έγκλειστη για λόγους τυπικούς κι άσχετους με την αληθινή ζωή, ίσως γιατί είχα ξεχάσει να πληρώσω έναν λογαριασμό.
Με κοιτούσαν οι φύλακες και το λοιπό προσωπικό της φυλακής με ένα μικρό δέος, ντρεπόντουσαν γιατί ξέρανε πως δεν έπρεπε (ερπετά της σκέψης) να βρίσκομαι εκεί.
Κι όμως βρέθηκα,
σε κλειστά λευκά δωμάτια αναμονής, κάθε λιγο όταν μπορούσα πήγαινα σε κάτι πόρτες κι έβλεπα χωράφια καλλιεργημένα και περίμενα να βγω. Κάποιος από τους απέξω έπρεπε να με φροντίσει μά όλοι είχαν δουλειές.
Και ο Κάφκα συνέχιζε να γράφει το όνειρό μου, οι φύλακες με λυπηθήκαν, με ντράπηκαν ή κάτι τέτοιο και δεν με έβαλαν σε κελί. Στα κελιά οι συγκρατούμενοι ίσως και να λυντσάριζαν πάντως η ζωή δεν θα ήταν ίδια μετά από αυτό.
Με άφησαν να περιμένω σε χώρους υποδοχής ώσπου να έρθει κάποιος να πληρώσει για μένα. Δεν ήρθε ποτέ.

Ξύπνησα ελεύθερη. Κι έπειτα ήρθε το τραγουδι με λυγμούς κι ελιγμούς. Si se calla el cantor calla la vida.

Ήταν τα χτεσινά δώρα πολλά.

Πρώτα οι εικόνες του,
μπήκαν στην σκέψη μου όπως μπαίνει περαστικός να θυμιάσει σε εξωκκλήσι αραχνιασμένο.

Έπειτα οι σκέψεις της,
μπήκαν στις εικόνες μου όπως μπαίνει περαστικός να θυμάσει σε ξωκκλήσει αραχνιασμένο.

ξεπλυμα

2008-09-22T10:37:00.000-07:00

Υπηρετουν θητεια οι καφρίλες στις κουβέντες μας.

Σε εκεινη την φωτογραφια κοιταμε κι οι τρεις τον καθρεπτη. Ξερεις δεν καταφερα ποτε να γινω εκεινη που ηθελες, Σε προδωσα μια νυχτα στην Καλλιδρομιου για μια κοπελα που στο στηθος της ειχε γραμμενο με κινεζικα ιδεογραμματα: ΠΑΥΣΙΠΟΝΟ.

Ήταν όλοι εκεί να με αγκαλιάσουν. Δεν θυμάμαι πότε ξανάνιωσα πως όλοι μ' αγαπάνε. Κι έτσι έχω πια δύναμη να μιλήσω για την θυσία.

Είναι αδιάφορο πως δεν μπορεί να διηγηθεί μια ιστορία. Σε λίγο καιρό κι εγώ θα κλείσω τις πύλες για να μιλήσω χωρίς φόβο.

Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι να τον δω. Και φοβάμαι μήπως με διαβάζει. Ποτέ δεν έχω νιώσει πιο καταπιεσμένη, πιο υποτιμημένη, πιο ανήμπορη να φύγω, ένα μικρό χταπόδι που περιφέρει τα πλοκάμια του απαλά γύρω από το θηρίο για να το καλοπιάσει και να μην ακούσει τον θυμό του.

Γιατί περιφρονώ βαθιά τον θυμό του. Σιχαμερός και κακομαθημένος, βρωμιάρης και γλοιώδης ατενίζει την θάλασσα μέσα απ' το κάτουρο. Φοβόμουν τον θυμό του λέω. Τον σιχαινόμουν σαν τις κατσαρίδες, μου τάραζε τα σωθικά όταν τον άκουγα να θυμώνει σε άλλους για ηλίθιους λόγους - απλά είναι απ' τους ανθρώπους που έχουν μάθει να θυμώνουν τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα - κι έλεγα πως εγώ θα την γλιτώσω. Στο περίπου τα κατάφερα. Πήρα και μια πίπα με το χέρι ραμμένο για να με αφήσει να κοιμηθώ. Βρήκα όποια τρυφερότητα μπορούσε να χει απομείνει, την υποδύθηκα και έπειτα έκανα πως κοιμήθηκα αγκαλιά.

Σκεφτόμουν μόνο την στιγμή της φυγής. Ήμουν για 7 μέρες η γυναίκα του 1950, απόλυτα εξαρτημένη ως προς την στέγη, την τροφή, την μετακίνηση και υπό την απειλή της κατηγορίας ότι αν δεν κάνω κάτι μαζί του, '"δεν μοιράζομαι". Ω Θεε μου. Καταναγκασμός.

Περιφρονώ βαθιά τον θυμό του και δεν θα του χαρίσω τον δικό μου. Προτίμησα να χυθεί αίμα.
Αυτοτραυματισμοί φυλακισμένων.

Πόσες φορές θέλω να πάρω τηλέφωνο εκείνον που έστω για λίγες ώρες με γλίτωσε από το βασανιστήριο. Εκείνον που με έσωσε από τις άγριες προθέσεις να ραφτεί το δέρμα μου χωρίς αναισθητικό - και σύμφωνα με νεότερες δηλωσεις βεβαίως θα χρησιμοποιούσε βία αν αντιδρούσα λόγω πόνου - με πετονιά από κάποιον που το χει κάνει αλλη μια φορά στον εαυτό του και νομίζει ότι είναι ο πιο ικανός όλων.
Ήμουν στο ιατρείο - νά είναι καλά εκείνος που με πήγε - με μια πληγή και το μόνο μου άγχος ήταν πως θα γυρίσω πίσω κόντά του. Δεν με ένοιαζε ο πόνος, δεν με ένοιαζε το αίμα, παρά μόνο η ασφυξία που μου προξενούσε η παρουσία του. 7 μέρες στην κόλαση που βρισκόταν σε ένα πανέμορφο νησί.

'Εκτοτε θεραπεύομαι. Κι αρνούμαι να παραδοθώ και κάθε βήμα δυο φορές το σκέφτομαι και κάθε σήμα δυο φορές το ζυγίζω. Κι αν έχει βάρος το σκέφτομαι, κι αν είναι ανάλαφρο το αφήνω να περνάει και δεν του βάζω εγώ βαρίδια.

Πρώτη μέρα χωρίς τον επίδεσμο.

Συνηθεια της ουλής.

Σεπτεμβριος

2008-09-17T11:02:00.000-07:00

Αγκαλιά κι αγκύλια.

Η ρώγα του δαχτύλου στις ρίζες των μαλλιών.

Το μέταλλο των χειλιών μεταλλαγμένη λάμα που λιώνει στου λαιμού σου το άγγιγμα.

Από μακριά μακάριζα τους μικρούς ήρωες του άρτου.

Άναρθρος ο όρθρος ξεπάγιαζε να σε περιμένει.

Κι αυτό το ζευγάρι στην αγκαλιά του παγκακίου δεν έπαψε ποτέ να το φθονεί η μοίρα.

Οι ορυζώνες της ύβρης με εξορίζουν κάθε δυο χρόνια ως ανάρμοστη του εύρους τους.

Και της οργής το στερέωμα από την Γυάρο σας χαιρετά.

Ο άχραντος κι αχρείος χοίρος του χρόνου μας.

φωτογραφια: C.Molla.

______________________ . _______________________________

Πραγματικά πως θα μπορούσα να μιλήσω αλλιώς; Με τους ρυθμούς της απεικόνισης της πραγματικότητας στον "λογικό" λόγο θα ξόδευα τρία βράδια για να σας περιγράψω ένα.

2008-09-12T11:56:00.000-07:00

Σχεδόν ένας μήνας και στο χέρι μένει μια μικρή γραμμή. Ήταν μια περίεργη τελετή μύησης που κατέληξε στον αγροτικό γιατρό. Να μιλήσω για αυτό, να μην μιλήσω. Είναι μπλεγμένο με τόσα άλλα. Είχα μαζεμένη οργή

Από τότε που γύρισα είμαι ευτυχισμένη. Μια σχεδόν εκνευριστική ευτυχία, πεισματωμένη, αποφασισμένη να μείνει εδώ και να κατατροπώσει τα πάντα. Χαμογελώ από το πρωί. Το περιστέρι που δεν ήρθε, δεν ήρθε για να μην το δουν. Μου στειλε όμως μια λευκή πεταλούδα, εκεί που κολυμπούσα να χαιρετήσει τον χρόνο.

Γύρισα στα βράχια. Η σκιά σας χαιρετά. Έτοιμη να σπαρταρήσω και πάλι απο ηδονές που έρχονται. Οι θάλασσες που είδα με έχουν ευλογήσει. Ο τόπος της μύησης μου μίλησε, άνοιξε τα μάτια μου, είδα ξεκάθαρα ποιους αγαπώ και ποιοι κρατάνε τον καθρέφτη έτσι που να θαμπώνομαι απ' τον ήλιο και να νομίζω πως τους αγαπώ. Αυτοί που θηλάζουν τον χρόνο μου μέχρι να μάθω να ξεχωρίζω τα αιχμηρά δόντια τους πριν αγγίξουν τις θηλές μου.
Πριγκήπισσα Τιτάνια για μια στιγμή. Την στιγμή που περνάει η επήρρεια του μαγικού φίλτρου.

Γύρισα πίσω και φιλώ το χώμα της μοναξιάς μου. Ποια μοναξιά δηλαδή, οι άνθρωποι που χω πλαι μου είναι υπέροχοι και δεν το ξερα και δεν μου φταναν μεχρι που πείνασα για αυτούς.

Γύρισα πίσω κι έπειτα ακόμα πιο πίσω. Εκεί που ήμερη ομορφιά εξαγριώνει τα ήθη. Πως να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου.

Η μόνη κινηση ήταν τα χέρια της όταν έβαζε τα ποτά. Όλοι ήμασταν βουλιαγμένοι στο βυθό της, σαν φύκια λικνιζόμαστε ίσα ισα με την μουσική και περιμένουμε. Κρατάμε με τα ακίνητα κορμιά μας το νερό του βυθού στην θέση του. Αναπνέουμε να μην στερέψει. Ονειρευόμαστε μέχρι να αφρίσει. Εκεί στην φιδίσια μπάρα.

Έτσι απόψε θα ονειρευτώ τις καμπύλες της, κι όταν με αγγίξει θα γυρίσουν τα ηλιοτρόπια κατά το μέρος μου. Και θα είμαι ελεύθερη, κι ούτε θα μιλήσει γιατί θα είναι όλα ειπωμένα. Ούτε μια φανφαρίτσα πια δεν θέλω. Θέλω την σιωπή, που καίει, θέλω άλλα σώματα.

Θελω, θέλω, θέλω να είμαι
Ξεκρέμαστη στα χρόνια

ΙΝΔΙΚΤΟΣ ΑΡΧΗ.

2008-09-01T10:36:00.000-07:00

Hoy vuelvo a la frontera.

Σήμερα είμαι στα όρια.

Επιστρέφω στα σύνορα.

Σήμερα έρχομαι ως την άκρη.

Με σκουριασμένα δάχτυλα, σε κάθε πλήκτρο κόμπος.

Σαν εικόνα φιλώ με τα ακροδάχτυλα μια οθόνη.

Σκοτείνιασε νωρίς.

Δεν έχω δύναμη να πω πολλά. Έχω χάσει αίμα.

Κι έχω βρει την υγειά μου.

Είδα τόσο τυρκουάζ που καθάρισαν τα μάτια μου.

Γίναν γαλάζια από μέσα.

Βούτηξα σε μωβ βυθούς και μαύρισε την στιγμή μου το κρύο.

Κι όμως η ομορφιά ήταν εκεί. Και στην βρώμα και στα αίματα, στο χώμα, στα απόνερα

Και στα απόμερα βράχια που περιμέναν τον ιδρώτα μου.

Βούτηξα στην κόλαση. Είναι ο άλλος. Έζησα τον φόβο και την ξενιτειά.

Τόσο σύντομα, απότομα.

Η υπόσχεση να γυρίσω. Είμαι πίσω, είμαι ευτυχισμένη που γύρισα ζωντανή, που πατώ τα πλακάκια του σπιτιού. Η υπόσχεση να γράψω ξανά.

Συγχωράτε μου τα άναρθρα. Θα κυλίσει κι η λέξη κάποτε.

----- . -----

Καλή χρονιά.

Η πρώτη που δεν ήρθε λευκό περιστέρι για να πω και το παράπονό μου....

2008-06-08T04:36:00.000-07:00

Κλειστό λόγω διακοπών

2008-05-31T05:15:00.000-07:00

Ένας πρώτος καφές γλυκός. Κι έπειτα ένας δεύτερος σκέτος.

Μια που δεν ήπιαμε μαζί καφέ.

Το νησί που κρύβω μέσα μου αναδύεται τις νύχτες, γυμνό και μαρμάρινο.

Όσοι με αγάπησαν, αφήσαν εκεί ανάσες.

Απολαμβάνω την απουσία σου, γιατί κι η έλλειψη στοιχειώνεται από αγάπη.